จารย์”
“เหตุใดเจ้าจึงทำให้ตนเองอับอายเช่นนี้?” น้ำเสียงนั้นเต็มไปด้วยความสงสัย
“เมื่อครู่ข้าใช้เคล็ดวิชาสับเปลี่ยนวิญญาณ!”
“ข้าบอกแล้วไม่ใช่หรือว่าอย่าใช้ไปเรื่อย? เหตุใดเจ้าจึงยังใช้มัน?” น้ำเสียงนี้ดูโมโหขึ้นมาเล็กน้อย
ชิงอีถงจึงทำได้เพียงเล่าเรื่องที่เกิดขึ้น น้ำเสียงนั้นจึงพูดด้วยความโมโห “เฒ่าหยวนผู้นั้นหรือ?”
“ใช่ เป็นคนที่เขาพามา”
“ชายผู้นี้ แต่ไหนแต่ไรไม่เคยพาผู้ใดมา และไม่เคยรับศิษย์มาก่อน” น้ำเสียงนี้เต็มไปด้วยความสงสัย
“แต่เจ้าหนุ่มผู้นั้นนับว่าไม่ธรรมดา และยังสามารถพันธนาการวิญญาณของข้าไว้ได้อย่างรวดเร็ว” เมื่อชิงอีถงคิดถึงเรื่องดังกล่าวก็รู้สึกโมโห
“เช่นนั้นข้าคงต้องดูเสียหน่อย เจ้าหนุ่มผู้นี้มีที่มาอย่างไร!” น้ำเสียงนั้นดูเย็นชา
“อาจารย์ ท่านจะออกหน้าเองหรือ?” ชิงอีถงพลันตกตะลึงขึ้นมา
