ฉินกลับเดินไปนั่งบนเก้าอี้อย่างไม่ยี่หระเพียงคนเดียว
ผู้คนที่ดูอยู่โดยรอบจึงรู้สึกสับสนขึ้นมา และบางคนยังรู้สึกมึนงง “แค่นี้ก็ชนะแล้ว?”
“เช่นนี้ไม่ง่ายไปหรือ?”
ปรมาจารย์หยวนฉีกยิ้มพลางมองไปยังฟ่านหลงและชิงอีถง “พวกเจ้าช่วยเหลือได้เป็นอย่างมาก!”
ฟ่านหลงถึงกับโมโห โดยเฉพาะเมื่อเห็นว่ายังมีเวลา จึงเดินไปยังชิงอีถงพลางพูดขึ้นมาด้วยความร้อนใจ “ท่านทำสิ่งใด?”
“อย่าร้อนใจ นี่เป็นเพียงแค่การเริ่มต้น” เมื่อชิงอีถงเผยรอยยิ้มประหลาด มือทั้งสองก็เริ่มสั่นไปมา
เสียงของกระดิ่งสีน้ำเงินนั้นรุนแรงขึ้นเรื่อย ๆ คนเหล่านั้นที่กลายเป็นรูปปั้นสีทองแต่ละคนจึงเริ่มบ้าคลั่งขึ้นมา จนส่งเสียงประหลาดบางอย่าง ทำให้ผู้คนที่ดูอยู่รอบ ๆ แต่ละคนตกตะลึง บางคนพูดออกมาด้วยน้ำเสียงติดขัด “เกิดเรื่องใดขึ้น?”
ขณะที่ทุกคนกำลังแปลกใจอยู่นั้น รูปปั้นสีทองเหล่านั้นก็ค่อย ๆ แตกร้าว
เพล้ง! เพล้ง!
คนเหล่านี้ทำลายรูปปั้นสีทองทีละชิ้น ก่อนจะกลับมาเป็นอิสระอีกครั้ง
ดวงตาทั้งสองแดงฉาน มวลพลังพุ่งสูงขึ้น และยังมีฝ่ามือโจมตีมายังลู่เฉิน
ชายหนุ่มอดยิ้มออกมาไม่ได้ “ยังมาอยู่หรือ?”
ขณะนั้นฝ่ามือหนึ่งตกลงบนร่างของลู่เฉิน ทำลาย ‘กำแพงพันชั้น’ ออกไปบางส่วน และเมื่อผงฝุ่นสีทองกระจายตัวออกมาอีกครั้ง คนผู้นั้นก็รู้จักหลบเลี่ยงผงฝุ่นทันที
ทุกคนพลันตกตะลึงขึ้นมา ฟ่านหลงกลับรู้สึกดีใจ “เจ้าหนุ่ม ครั้งนี้จะดูว่าเจ้าจะทำอย่างไร!”
และในขณะนั้นเอง
