“เฉินผิง คุณจะออกไปหรือไม่ ฉันจะขอให้ใครสักคนออกไป”
เมื่อเห็นว่าเฉินปิงไม่มีความตั้งใจที่จะเคลื่อนไหว Cui Zhiyuan จึงตะโกนด้วยความโกรธ!
“ถ้าเธอกล้าทำอะไรฉันล่ะก็ ได้โปรด…”
เฉินปิงยิ้มอย่างเย็นชา!
Cui Zhiyuan โกรธมาก เขาไม่สนใจอะไรอีกแล้ว และพูดกับคนในแผนกขายว่า: “พวกคุณพา Chen Ping ออกมาให้ฉันแล้วโยนมันออกไปข้างนอก คุณก็แค่คนพาล อะไรนะ…”
เมื่อทุกคนในแผนกขายได้ยินเช่นนี้ พวกเขาจึงเดินไปหาเฉินปิงด้วยกัน โดยตั้งใจที่จะพาเฉินปิงออกไป!
“หยุดนะ หยุดทุกอย่าง…”
Sun Xiaomeng คำรามกึกก้อง!
หวังฮันฮานก็ป้องกันทุกคนไม่ให้โจมตีเฉินปิงอย่างสิ้นหวัง!
“เซียวเหมิง คุณกำลังทำอะไร?” Cui Zhiyuan ขมวดคิ้ว!
“จื่อหยวน ฉันแนะนำให้เฉินผิงออกไป อย่าทำอะไรก่อน ถ้าตงซูเห็นสิ่งนี้ พวกเราทุกคนจะถูกดุ…”
Sun Xiaomeng พูดกับ Cui Zhiyuan!
Cui Zhiyuan คิดถูกแล้ว ถ้าเขาสร้างความวุ่นวายในห้องประชุม ถ้าประธาน Su รู้เข้า เขาจะถูกดุแน่นอน!
“เอาล่ะ ให้เขาออกไปจากที่นี่โดยเร็ว หรือไม่ก็โยนเขาลงมาจากหน้าต่างโดยตรง…”
Cui Zhiyuan พยักหน้า!
ซุนเสี่ยวเหมิงมองไปที่เฉินปิงและพูดอย่างหมดหนทางว่า “เฉินผิง คุณไปดีกว่า การอยู่ที่นี่รังแต่จะทำให้คุณอับอายมากขึ้น ถ้าซู่ตงเห็นคุณนั่งอยู่ที่นี่ เขาจะขอให้เจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยทุบตีคุณอย่างแน่นอน.. . … “
“เธอจะไม่…” เฉินปิงส่ายหัว!
“เฉินผิง คุณเคยเจอซูตง อย่าคิดว่าซูตงเป็นผู้หญิง เธอ
