บทที่ 597 อย่าหาเรื่องข้า แต่เจ้าไม่ฟัง!
ลู่เฉินก็อยากรู้เช่นกัน จนกระทั่งมีเถาวัลย์สีขาวจำนวนนับไม่ถ้วนปรากฏขึ้นรอบตัวพวกเขาทั้งสอง และพวกเขาก็พุ่งขึ้นไปบนท้องฟ้า
“เถาวัลย์บึงขาว!” เมื่อเห็นสิ่งนี้ หั่วลั่งก็ตกใจ
เห็นเพียงเถาวัลย์เหล่านี้ตั้งตระหง่านเหมือนต้นไม้สูง แต่บางครั้งอาจเห็นคราบโลหิตบนเถาวัลย์สีขาวซึ่งดูน่ากลัวมาก
สิ่งนี้ทำให้หั่วลั่งตื่นตระหนก และมองไปที่ลู่เฉินแล้วพูดว่า “ท่านพี่ คราวนี้พวกเราตายแน่”
“ไม่มีอันใดต้องกลัว” ชายหนุ่มพูดกับหั่วลั่ง
“ท่านพี่ ท่านไม่รู้หรอก สิ่งนี้สามารถกินคนได้ และปราณที่ปล่อยออกมาอาจทำให้คนหมดสติได้” หลังจากที่หั่วลั่งพูดจบเขาก็ตื่นตระหนกมากขึ้น
ลู่เฉินกลับจ้องมองเถาวัลย์สีขาวรอบ ๆ ตัวเขา และพูดว่า “ถ้าเจ้าไม่อยากตาย ก็หลีกทางไปซะ!”
หั่วลั่งตกตะลึงกับคำพูดของอีกฝ่าย “ท่านพี่ ท่านยั่วยุมันหรือ?”
ยามนี้เสียงหัวเราะแปลก ๆ ของหญิงชราก็ดังขึ้นรอบ ๆ “ข้าไม่ได้เห็นเด็กน้อยที่เย่อหยิ่งเช่นนี้มานานแล้ว”
เมื่อได้ยินเสียงของปีศาจเฒ่า หั่วลั่งก็ยิ่งกังวลมากขึ้น “นี่เป็นปัญหาใหญ่แล้ว”
“ไม่ต้องเกรงใจ ไม่ใช่เรื่องใหญ่อันใด” ชายหนุ่มปลอบโยน
หั่วลั่งไม่คิดเช่นนั้น เขาพูดอย่างกระวนกระวายว่า “ท่านพี่ ฟังเสียงของปีศาจชราตัวนี้ มันช่างน่ากลัวมากจริง ๆ!”
ลู่เฉินไม่ได้พูดอะไร แต่เสียงปีศาจเฒ่าจากเถาวัลย์บึงขาวยังคงหัวเราะและพูดว่า “ตัวหนึ่งขี้อายเหมือนหนู ส่วนอีกต
