ลี่ยงได้”
ชายหนุ่มยิ้มและพูดขึ้นว่า “ข้าแนะนำให้เจ้าปล่อยเขาไป ไม่อย่างนั้น…”
“ไม่อย่างนั้น? อันใดกัน? เจ้าผู้ที่อยู่ในขั้นหลอมแก่นแท้กล้าดีอย่างไรมาข่มขู่ข้า?” ปีศาจชราอดไม่ได้ที่จะหัวเราะ
“ดูเหมือนว่าข้าต้องสั่งสอนบทเรียนให้เจ้าเสียแล้ว” ลู่เฉินพูดอย่างใจเย็น
แต่จากมุมมองของปีศาจเฒ่า อีกฝ่ายก็เพียงแค่ล้อเล่น และแม้แต่หั่วลั่งก็สงสัยว่าลู่เฉินบ้าหรือไม่
ต้องการสอนบทเรียนให้กับปีศาจเฒ่างั้นหรือ?
อย่างไรก็ตาม ในยามนี้ลู่เฉินหลับตาลงแล้วร่าย ‘เคล็ดวิชาหมื่นวิญญาณ’
เคล็ดวิชาหมื่นวิญญาณนี้มีผลกับพืชโดยเฉพาะ ผลกระทบโดยตรงที่สุดคือการควบคุมพืช และในขณะเดียวกันก็กลืนกินพลังของพืช ดังนั้นเถาวัลย์สีขาวโดยรอบจึงเหี่ยวเฉาทีละต้น และหั่วลั่งก็ตกลงมาจากท้องฟ้า
หั่วลั่งรู้สึกหวาดกลัวมากจนรีบทรงตัวอย่างรวดเร็ว และเมื่อเขามองไปที่เถาวัลย์แห้งรอบ ๆ ตัว เขาก็จ้องมองไปที่ถนน “ท่านพี่ ท่านทำได้อย่างไร?”
“เถาวัลย์เหล่านี้เป็นเพียงพืชที่ตัวประหลาดเฒ่าตัวนั้นปล่อยออกมาเท่านั้น”
“มันเป็นแค่พืชเท่านั้น?” หั่วลั่งไม่รู้จริง ๆ ว่าเขาเข้าใจเถาวัลย์บึงขาวผิดไปหรือไม่
แต่ในยามนี้ปีศาจเฒ่าพลันระเบิดความโกรธจัดออกมาท่ามกลางความมืดมิด “เจ้าทำอันใดกับพวกมัน?”
“แน่นอนว่าข้าดูดพลังวิญญาณของพวกมัน” ชายหนุ่มยกยิ้ม
“พลังวิญญาณงั้นหรือ?” ปีศาจเฒ่าไม่เชื่อ
ไม่เพียงแต่ปีศาจเฒ่าเท่านั้น แม้แต่หั่วลั่งก็ดูสับสนเช่นกัน
ลู่เฉิ
