ั่งนิ่งอึ้งไป
ลู่เฉินพยักหน้า “อืม”
“นี่คือไฟอันใด?” หั่วลั่งถามด้วยความไม่เชื่อ
ชายหนุ่มย่อตัวลงและใช้มือสัมผัสเปลวไฟ เปลวไฟเหล่านี้ไม่ได้ทำร้ายมือของเขา แต่พลังวิญญาณในร่างกายกลับลดลงเป็นอย่างมาก
ด้านหนึ่งหั่วลั่งรู้สึกได้ถึงพลังวิญญาณที่ลดลงอย่างรวดเร็วในร่างกายของลู่เฉิน ขณะที่ปีศาจเฒ่าในความมืดหัวเราะลั่น “เมื่อเจ้าสูญเสียพลังวิญญาณ ข้าจะรอดูว่าเจ้าจะต่อสู้กับข้าได้อย่างไร!”
ลู่เฉินยิ้มชั่วร้าย “ข้าก็ว่ามันคือไฟอันใด ที่แท้ก็ไฟต้นสงบ!”
หั่วลั่งไม่เข้าใจ “ไฟต้นสงบคืออันใด?”
“ไฟต้นสงบ เป็นเปลวไฟชนิดหนึ่งที่ผลิตโดยต้นไม้สงบ และเปลวไฟชนิดนี้เชี่ยวชาญในการเผาไหม้พลังวิญญาณ” ชายหนุ่มอธิบาย
“ต้นไม้สงบ? อยู่ที่ใด? เหตุใดข้าถึงมองไม่เห็น!” หั่วลั่งมองไปรอบ ๆ และพบว่าไม่มีต้นไม้ที่ว่า
ลู่เฉินพูดด้วยรอยยิ้ม “พืชชนิดนี้สามารถเร้นกายได้”
“เร้นกาย?” หั่วลั่งตกตะลึง
ลู่เฉินยิ้มเล็กน้อย “รอจนกว่าข้าจะหาพวกมันเจอก็พอ!”
หลังจากพูดจบ ชายหนุ่มก็หลับตาลงและยังคงสัมผัสได้ถึง ‘เคล็ดวิชาหมื่นวิญญาณ’ อย่างบ้าคลั่งที่นั่น ขณะที่ปีศาจเฒ่าในความมืดหัวเราะ “พ่อหนุ่ม การล่องหนของต้นไม้สงบไม่ใช่สิ่งที่คนในขั้นหลอมแก่นแท้จะสัมผัสได้”
ลู่เฉินไม่สนใจ แต่หั่วลั่งก็ยังคงกังวลหลังจากที่เห็นพลังวิญญาณในร่างกายของตนลดลงเล็กน้อย “ถ้ายังเป็นเช่นนี้ต่อไป ข้าจะต้องตายแน่”
เมื่อเห็นว่าลู่เฉินไม่สนใจตน ปีศาจเฒ่าก็เย้ยหยั
