บทที่ 594 เหตุและผลปรากฏออกมาทีละอย่าง
คำถามของลู่เฉินทำให้หั่วเตาหลางครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนที่เขาจะถอนหายใจ “ใต้เท้าจากไปหลายพันปี ข้าไม่สามารถทะลวงระดับขั้นได้ ข้าจึงค้นหาวิธีเพิ่มระดับ แต่ข้าก็ไม่สามารถทะลวงผ่านไปได้ จึงรู้สึกว่าชีวิตมาถึงขีดจำกัดแล้ว และทำได้เพียงแก่ชราไปทีละนิด”
“ถ้าอย่างนั้นเจ้าจึงมาค้นหาที่พระราชวังสินธุเหมันต์?”
“ตอนแรกข้าก็เหมือนกับผู้คนมากมายในมหาทวีปจิ่วโหยว ข้าค้นหาไปรอบ ๆ จนกระทั่งวันหนึ่งเมื่อแปดหมื่นปีก่อน ข้ารู้สึกว่าข้ากำลังจะตาย และเมื่อข้ากำลังจะยอมแพ้ พระราชวังสินธุเหมันต์ก็ปรากฏขึ้นในเหมันต์อุดรแดนทักษิณา”
“พระราชวังสินธุเหมันต์?” ลู่เฉินสงสัย
“ใช่ เมื่อแปดหมื่นปีก่อนสถานที่ดังกล่าวปรากฏขึ้นโดยไม่ทราบสาเหตุ และมีข่าวลือว่ามีผลไม้วิเศษอยู่ในนั้น และผลไม้ชนิดนี้สามารถเพิ่มอายุขัยได้ ผู้อาวุโสจำนวนมากจึงมาที่นี่ จุดประสงค์คือการต่อสู้ ถึงอย่างไรทุกคนก็กำลังจะตาย จึงไม่มีอันใดต้องกังวลเกี่ยวกับเรื่องนี้”
หลังจากได้ยินเช่นนั้น ลู่เฉินก็พูดขึ้นว่า “ดูเหมือนว่าหลังจากที่พระราชวังสินธุเหมันต์ปรากฏขึ้นเมื่อแปดหมื่นปีก่อน เจ้าก็มาเสี่ยงดวงกับใครบางคนแล้วก็ออกไปไม่ได้ สุดท้ายก็ตั้งรกรากอยู่ที่นี่สินะ?”
“ถูกครึ่ง ผิดครึ่ง”
“ผิด?” ชายหนุ่มสงสัยว่ามีสิ่งใดผิด
หั่วเตาหลางย้อนนึกถึงความทรงจำและเอ่ยว่า “ในตอนนั้นข้าพาลูกหลานของข้าเข้าไปในพระราชวังสินธุเหมัน
