บทที่ 592 อัญเชิญอสูรปลวะกินโครงกระดูกที่น่ากลัว!
หั่วลั่งพลันโกรธจนแทบเสียสติ “หรือว่าเจ้าลืมกฎของลัทธิกระบี่สวรรค์ไปแล้วหรือ?”
“กฎของลัทธิกระบี่สวรรค์เหมาะสำหรับคนของลัทธิกระบี่สวรรค์เท่านั้น แต่เขาไม่ใช่ ดังนั้นวันนี้พวกเราจึงมาที่นี่เพราะเขา แต่ถ้าตระกูลหั่วของเจ้าอยากปกป้อง พวกเราก็จะไม่เกรงใจแล้ว!” คุณชายสี่ฟางกล่าวอย่างดุดัน
ลูกศิษย์ของตระกูลฟางก็พากันโห่ร่อง และยังขยับเข้ามาใกล้พวกเขาทีละก้าว บีบให้คนของตระกูลหั่วถอยไปทีละก้าวด้วยความตกใจ ไม่กล้าขัดขวางอีกฝ่าย
คนจากตระกูลอื่นที่อ่อนแอก็ไม่กล้าพูดคำใด พวกเขาได้แต่ถอนหายใจอย่างปลง ๆ
สีหน้าของหั่วลั่งแทบดูไม่ได้
ยามนี้ลู่เฉินเดินเข้าไปในฝูงชนของตระกูลหั่ว และพูดกับพวกเขาว่า “พวกเจ้าถอยกลับไปเถิด”
“ท่านพี่ นี่มัน” หั่วลั่งมองไปที่ลู่เฉินอย่างไม่เต็มใจ
“เจ้าทำได้ดีมากแล้ว” หลังจากที่ลู่เฉินพูดจบ เขาก็เดินไปข้างหน้าพร้อมกับวานรตัวใหญ่
ฟาเทียนยกยิ้มให้หั่วลั่ง “วางใจเถิด ผู้อาวุโสไม่เป็นอันใดเพราะสถานการณ์เล็กน้อยเช่นนี้แน่”
“นี่ยังเรียกว่าเล็กน้อยอยู่หรือ?” หั่วลั่งไม่รู้ว่าสถานการณ์ที่ยิ่งใหญ่คืออะไร
ส่วนเจี่ยอันก็มองไปที่ฟาเทียนอย่างแปลกประหลาด “หลวงจีนน้อย เจ้าแน่ใจหรือว่าเขาจะไม่เป็นอันใด?”
“เจ้าลืมไปแล้วหรือว่ายามที่อยู่นอกพระราชวังสินธุเหมันต์ เขาทรมานคนของพันธมิตรสยบมารจนถึงตาย?” ฟาเทียนยิ้มและมองไปที่เจี่ยอัน
เมื่อเจี่ยอั