มาแล้ว” ในยามนี้ชายหนุ่มยืนอยู่ในระยะไกลและยกยิ้ม จากนั้นยิงธนูเงามารออกไป
วานรตัวใหญ่คำรามอย่างเหยียดหยาม จากนั้นแสงสีทองก็เปล่งแสงสว่างวาบบนร่างของมันต้านลูกศรไว้ และคำรามอย่างดุร้าย “มนุษย์ผู้ต่ำต้อย!”
ฟางคงเองก็ดูถูกลู่เฉินเช่นกัน “ด้วยการโจมตีของเจ้า เจ้ายังคิดจะทำร้ายอสูรศักดิ์สิทธิ์ของข้า?”
“การป้องกันของวานรน้อยตัวนี้แข็งแกร่งจริง ๆ!” ลู่เฉินวางคันธนูแล้วยิ้ม
ทุกคนคิดว่าชายหนุ่มกำลังจะประนีประนอมแล้ว แต่ใครจะรู้ว่าลู่เฉินจะใช้เคล็ดวิชาอัสนีวิญญาณ กลายเป็นเงาอัสนีวิญญาณ และพุ่งเข้าไปในร่างของวานร
ทุกคนสงสัยว่าเมื่อครู่คือสิ่งใดกัน
ส่วนวานรตัวใหญ่ตัวนั้น หลังจากที่สัมผัสได้ว่าลู่เฉินเข้ามาในห้วงจิตสำนึกของมันแล้ว มันก็เบิกตากว้าง “ให้ตายเถอะ มันวิ่งเข้าไปในมิติห้วงจิตสัมผัสของข้าแล้ว”
ทุกคนตกใจเมื่อได้ยินสิ่งนี้
วานรตัวใหญ่นั่งขัดสมาธิและหลับตาทันที
ฟางคงอ้าปากค้าง “ทำลายวิญญาณของเขา!”
หั่วลั่งมองดูด้วยความประหลาดใจและพึมพำในใจ “พ่อหนุ่มคนนี้มีที่มาอย่างไร?”
ไม่ใช่แค่หั่วลั่ง แต่หลายคนก็หวาดกลัวกับความสามารถที่หลากหลายของลู่เฉิน และเจี่ยอันก็พูดด้วยความงุนงงว่า “มันทรงพลังเกินไป”
ฟาเทียนหัวเราะและพูดว่า “ข้าบอกแล้วว่าไม่มีผู้ใดทำร้ายผู้อาวุโสได้”
เจี่ยอันมีท่าทีลังเล “ถ้าอย่างนั้นเขาอยู่ในร่างวานรตัวนี้ เขาจะเอาชนะวานรตัวนี้ได้หรือไม่?”
“วางใจ สิ่งที่แข็งแกร่งที่สุดของผู้อาว
