สิ่งใดกันแน่?”
“ข้าไม่รู้ว่าจะพูดอย่างไร” ฉีฉีน้อยก็ไม่เข้าใจนัก
ลู่เฉินจึงทำได้เพียงมองไปยังฉีฉีน้อย “เช่นนั้นเจ้ามากับข้า หากมีอันตรายใด อันดับแรกจงเข้ามายังสมบัติวิญญาณของข้า
“อืม” ฉีฉีน้อยขานรับ
เดิมทีฟาเทียนคิดจะเข้าไปยังสมบัติวิญญาณ แต่เมื่อเห็นฉีฉีน้อยเป็นเช่นนี้ ภายในใจของเขาจึงรู้สึกสงสัยและอยากรู้ขึ้นมา จึงหันไปพูดกับลู่เฉิน “ผู้อาวุโส เช่นนั้นข้าก็ออกมาดีกว่า”
“ได้ ไปกันเถิด”
เมื่อลู่เฉินพูดจบ จึงเดินนำทั้งสองคนไป
เวลาผ่านไปครู่หนึ่ง ทั้งสามจึงมาถึงด้านหน้า และขณะนั้นเอง ก็มีชั้นน้ำแข็งปรากฏออกมามากมาย
ด้านนอกชั้นน้ำแข็งเหล่านี้ มีผู้คนที่ดูเลือนลางยืนอยู่
“ผู้อาวุโส เหตุใดจึงมีคนมากมายเช่นนั้น?” ฟาเทียนชี้ไปยังด้านหน้า
ลู่เฉินรู้สึกสงสัยเช่นกัน โดยเฉพาะเมื่อครู่ที่ยังปรากฏออกมาไม่มากนัก แต่เมื่อเข้าใกล้กลับปรากฏออกมามาก จึงทำให้เขาสงสัยว่ารอบ ๆ พระราชวังสินธุเหมันต์นี้มีค่ายกลใดอยู่หรือไม่ ทำให้การมองเห็นและการรับรู้ถูกจำกัดไว้
