าคภูมิใจ
“เจ้าคงไม่คิดว่าพอเป็นหุ่นเชิด ข้าจะจัดการไม่ได้หรอกนะ?”
“ลองดูสิ” หลังจากที่นักบุญหญิงพูดจบ นางก็สั่งบุรุษคนนั้นว่า “จิ้ง สอนบทเรียนให้เขาหน่อย!”
“ขอรับ!”
หลังจากที่บุรุษชื่อจิ้งรับคำสั่ง ทันใดนั้นเขาก็กลายเป็นเงาสีดำและมาอยู่ตรงหน้าลู่เฉิน จากนั้นแสงสีดำก็แผ่ออกมาจากร่าง ก่อนจะผ่านเข้าไปในร่างและกระทบวิญญาณของลู่เฉินทันที
นักบุญหญิงคิดว่าวิญญาณของลู่เฉินจะต้องเสียหายอย่างแน่นอน
แต่อีกฝ่ายกลับมองไปที่กระจกพร้อมยกยิ้ม “เจ้าคิดว่าการโจมตีของเจ้าจะทำร้ายข้าได้หรือ?”
หลังจากที่จิ้งตกตะลึงไปชั่วขณะ ฝ่ามือทั้งสองก็หันไปทางลู่เฉิน จากนั้นไอสีดำอันทรงพลังสองสายก็พุ่งออกมาจากฝ่ามือทั้งสอง
ตูม!
ไอสองสายนี้ทะลุเข้าไปในร่างกายของชายหนุ่ม มันกระทบเข้ากับวิญญาณของเขาโดยตรง
เพียงแต่ลู่เฉินยังคงสบายดี และส่งยิ้มให้อีกฝ่าย “ข้าคิดว่าข้าเก็บเจ้าไปด้วยดีกว่า”
กระบี่สยบเก้าทิศปรากฏขึ้นในมือของลู่เฉิน และเขาก็แทงมันออกไป
ครานี้จิ้งคิดจะหลบหลีก แต่อีกฝ่ายกลับแผ่กลิ่นอายของ ‘อาวุธ’ ออกมา
จู่ ๆ จิ้งก็รู้สึกถึง ‘ความหวาดกลัว’ ที่อธิบายไม่ได้ ทำให้ทั้งร่างของเขาเคลื่อนไหวช้าลง ดังนั้นกระบี่ของลู่เฉินจึงแทงเข้าไปในร่างกายอีกฝ่ายทันที
“เจ้า!” จิ้งจ้องมองที่บาดแผลของตนอย่างทุกข์ทรมาน
ทว่าบาดแผลกลับไม่มีเลือดออก มีเพียงไอสีดำที่ไหลออกมาแทน สิ่งนี้ทำให้จิ้งอ่อนแอลงเรื่อย ๆ และในที่สุดก็กลายเป็นกระจกสีด
