คาดคิดว่าลู่เฉินจะป้องกันวิญญาณของเขาไม่ให้สลายไปได้ และแม้แต่ทำให้เขาไม่สามารถใช้พลังวิญญาณของเขาได้ เขากัดฟันด้วยความโกรธ “เจ้าจะไม่ได้อันใดกลับไปเลย!”
ลู่เฉินป้อนเครื่องหมายวิญญาณ
หลังจากที่ราชาหมาป่าเฒ่ารู้สึกว่าเขาถูก ‘ควบคุม’ เขาก็ยิ่งรำคาญมากขึ้น “ต่อให้เจ้าควบคุมข้า ข้าก็จะไม่บอกเจ้า!”
“โอ้ จริงหรือ?” ลู่เฉินหัวเราะ
เมื่อเห็นรอยยิ้มของลู่เฉิน ราชาหมาป่าเฒ่าก็รู้สึกถึงลางไม่ดี “เจ้าต้องการทำอันใด?”
“ข้าจะขโมยความทรงจำของเจ้า และทำให้เจ้าตายไปตลอดกาล”
“ไอ้หนู เมื่อหนึ่งแสนปีก่อน จอมมารลู่เฉินต้องการให้ข้าตายไปตลอดกาล แต่ตอนนี้ข้ายังมีชีวิตอยู่!” ราชาหมาป่าเฒ่าดูเหมือนจะไม่กลัวความตาย
ลู่เฉินตกอยู่ในห้วงความคิด เพราะในตอนนั้น เขาปล่อยให้คู่ต่อสู้ลอยไปในกองขี้เถ้าและทำลายล้างมัน วิญญาณที่แตกเป็นเสี่ยง ๆ นี้ไม่สามารถควบแน่นอยู่ในดินแดนถ้ำภูตผีได้
“เจ้ากลัวหรือ ฮ่า ๆ!” ราชาหมาป่าเฒ่ารู้สึกภูมิใจเมื่อเห็นลู่เฉินงุนงง
ชายหนุ่มกลับมามีสติและเย้ยหยันว่า “อย่ากังวล ข้าจะทรมานเจ้าช้า ๆ”
“ทรมานข้า? ไม่ว่าเจ้าต้องการอันใด! ข้าอยู่ที่นี่มาหนึ่งแสนปีแล้ว แล้วข้าจะกลัวขั้นหลอมแก่นแท้ตัวน้อย ๆ อย่างเจ้าได้อย่างไร” ราชาหมาป่าเฒ่าพูดอย่างเย่อหยิ่ง
“ข้าก็หวังว่าเจ้าจะคิดอย่างนั้นไปได้ตลอด!”
หลังจากพูดจบ ชายหนุ่มก็นำวิญญาณของเขาไปที่กู่ฉิน จากนั้นลู่เฉินก็จัดชุดเสียงในกู่ฉิน และเสียงกู่ฉินก็จะโจ
