่นี้
เห็นเพียงนักบุญหญิงผู้นี้อ่อนแอมาก แต่นางยังคงสาปแช่งออกมาด้วยความโกรธ “สูญเสียพลังการฝึกฝนนับหมื่นปีไปอีกแล้ว!”
เมื่อนึกถึงสิ่งนี้ นักบุญหญิงก็ยิ่งโกรธมากขึ้นเรื่อย ๆ และในที่สุดก็เดินเข้าไปยังบ่อน้ำในสวน จากนั้นก็กระโดดพาร่างทั้งหมดเข้าไปในปากบ่อน้ำและหายไปที่นั่นทันที
…
เมื่อลู่เฉินอยู่ในพระราชวังเหมันต์แห่งนี้ก็ดูเหมือนชายหนุ่มเดินผ่านเขาวงกตอย่างไรอย่างนั้น
บางที่มีค่ายกลจริง แต่หลังจากเข้าไปแล้ว ก็เป็นแค่สถานที่สำหรับฝึกฝนหรือสถานที่สำหรับการฝึกฝนเคล็ดวิชาทั่ว ๆ ไปเท่านั้น
แต่สิ่งเหล่านี้ไม่ใช่สิ่งที่เขาต้องการ ดังนั้นลู่เฉินจึงได้แต่เดินต่อไป
หลังจากนั้นไม่นาน เขาก็มาถึงห้องลับ และห้องลับนี้ก็คือห้องที่ลู่เฉินเห็นหลังจากเข้าไปในร่างของราชาหมาป่าเหมันต์สงัดเพราะนี่คือ ‘สถานที่’ ที่ราชาหมาป่าเฒ่าพักผ่อน
ราชาหมาป่าเฒ่าเหลือจิตวิญญาณที่ไม่สมบูรณ์เพียงดวงเดียว และเขากำลังฝึกฝนอยู่ใน ‘ค่ายกลขนาดเล็ก’ นี้
เมื่อลู่เฉินเข้ามา ราชาหมาป่าชราก็ตื่นตัวทันที “ใคร!”
“ได้พบกันอีกแล้ว” ชายหนุ่มพูดด้วยรอยยิ้มแล้วมองไปที่เงาหมาป่า
หลังจากได้ยินเสียงที่คุ้นเคย ราชาหมาป่าเฒ่าก็หันไปจ้องที่ลู่เฉินตาเขม็งทันที “ที่แท้ก็เจ้านี่เอง!”
“ไม่อย่างนั้นจะเป็นใครได้?” ลู่เฉินมองไปที่ราชาหมาป่าเฒ่าด้วยรอยยิ้ม
ราชาหมาป่าเฒ่าพูดด้วยความโกรธ “เจ้ายังกล้ามาที่นี่อีกหรือ?”
“เหตุใดจะไม่กล้าเล่า?”
“คราวที่แล้
