นั้นต่างก็ดีใจแล้วพากันกลืนกินเม็ดยาลงไป
ยิ่งทั้งสามคนกินไปมากเท่าไหร่ พลังก็ยิ่งแข็งแกร่งมากขึ้นเท่านั้น
ทั้งสามคนรู้สึกสนุกสนานขึ้นมา ราวกับว่ากำลังดื่มสุราจนเมา และค่อย ๆ สูญเสียความเป็นตัวเองไป
…
ขณะนั้นเอง ลู่เฉินและคนอื่น ๆ ได้มาถึงด้านนอกกระท่อมรกร้างหลังเล็กแห่งหนึ่ง ภายในกระท่อมนี้มีค่ายกลอยู่
ราชาหมาป่าเหมันต์สงัดชี้ไปยังค่ายกล “ค่ายกลนี้สกัดกันทุกคนไว้ ทำให้ไม่มีผู้ใดสามารถเข้าใกล้ได้!”
ผู้คนที่มองดูอยู่รอบ ๆ ต่างพึมพำออกมา จนกระทั่งลู่เฉินนำทุกคนเข้าไปในนั้น คนพวกนั้นจึงจะกล้าพูดคุยกันเสียงดัง
“เจ้าหนุ่มผู้นี้ กล้าเข้ามายังค่ายกลหรือ?” พวกเขารู้สึกคาดไม่ถึง
“อาจจะคิดว่าตัวเองจะไม่เป็นอันตรายกระมัง!”
“เกรงว่า จะตายเช่นไรก็ยังไม่รู้!”
ขณะที่ทุกคนต่างก็คิดว่าลู่เฉินและคนที่เข้าไปในนั้นจะต้องตายแน่นอน แต่พวกเขากลับไม่เป็นอันตรายใด ๆ เลยแม้แต่น้อย และไม่ได้รับผลกระทบใดภายในกระท่อมรกร้างนั่นด้วย จนกระทั่งเดินไปยังทางขึ้นบันไดของกระท่อม และออกไปจากตรงนั้น
“ดูนั่น พวกเขาเข้าไปแล้ว!”
“คนพวกนั้น เหตุใดจึงไม่กลัวค่ายกลกันเลย?”
“หรือว่าค่ายกลจะหายไปแล้ว?”
ทุกคนคิดว่าค่ายกลได้หายไปแล้ว ดังนั้นจึงมีคนเดินไปยังทางเข้าค่ายกล และเมื่อเข้าไปทั้งร่างจึงถูกแช่แข็งทันที
ภาพดังกล่าวทำให้คนบางส่วนที่คิดจะเข้าไปลองนั้นต่างก็ถอยออกมา ส่วนผู้ที่ถูกแช่แข็งอยู่นั้นร่างของเขาค่อย ๆ แตกร้าวจนกลายเป็
