บทที่ 515 ผลที่ตามมาจากความเย่อหยิ่ง
อวิ๋นซวนซวนพลันสับสน ไม่เข้าใจว่าอีกฝ่ายทำอะไร
“เจ้าเคยได้ยินเรื่องปราการวิญญาณหรือไม่?” ลู่เฉินถาม
“ปราการวิญญาณ?” อวิ๋นซวนซวนไม่เข้าใจ
ลู่เฉินจึงอธิบายด้วยท่าทีสบาย ๆ ว่า “ปราการวิญญาณคือการสร้างปราการในพื้นที่จิตสำนึก จากนั้นก็กักวิญญาณไว้ที่นั่น และกำแพงนี้สามารถหดลงทีละเล็กทีละน้อยโดยไม่มีช่องว่าง จนกระทั่งภายในหนึ่งเค่อก็ทำให้สิ่งนี้ผูกรัดวิญญาณนั้นไว้”
“หดตัว? ไม่มีช่องว่าง? ผูกรัดวิญญาณ? หยุดล้อเล่นได้แล้ว!” อวิ๋นซวนซวนไม่เชื่อ
“ต้องใช้เวลาเล็กน้อยในการสร้างปราการนี้ แต่เจ้าหยิ่งผยองเกินไป ปล่อยให้ข้าท่องไปในจิตสำนึกของเจ้า ทำให้ข้ามีเวลามากพอที่จะสร้างที่นั่น”
“เจ้าอย่าขู่ผู้อื่นเลย” อวิ๋นซวนซวนไม่คิดเชื่อ ต่อให้นางจะถูกทุบตีจนตายก็ตาม
“ได้ เช่นนั้นรอประมาณหนึ่งเค่อ” พูดจบ เขาก็รออยู่ตรงนั้นอย่างเงียบ ๆ
อวิ๋นซวนซวนรู้สึกว่านี่เป็นการเสียเวลาเปล่า ดังนั้นเพื่อที่จะยืนยันว่าตนเองพูดถูก นางจึงเอ่ยว่า “ข้าจะให้เจ้าดูว่าเจ้าเดินทางในห้วงแห่งจิตสำนึกของข้าอย่างไร!”
หลังจากพูดจบ อวิ๋นซวนซวนหมายจะออกจากจิตสำนึกของนาง แต่เพียงไปได้แค่ครึ่งทาง นางกลับพบกับปราการโปร่งใส และปราการนี้ก็แข็งแกร่งมากจนวิญญาณของนางไม่สามารถผ่านมันไปได้
“เป็นไปได้อย่างไร?” อวิ๋นซวนซวนตกตะลึง จากนั้นจึงลองใช้วิธีการต่าง ๆ แต่นางไม่สามารถออกไปได้ ดังนั้นนางจึงเปลี่ยนทิศทา
