้าหากต่อไปมีปัญหาใด สามารถติดต่อข้าได้”
“ขอรับ นายท่าน” ผู้อาวุโสเล่ยขานรับ
ชายหนุ่มเก็บแมลงนี้เข้ามา จากนั้นจึงหมุนตัวนำฟาเทียนและพวกออกไปจากหอวังอัสนี
ผู้อาวุโสเล่ยมองไปยังมือขวา เมื่อแน่ใจแล้วว่าไม่มีปัญหาใดจึงถอนหายใจคลายกังวลออกมา “ช่างน่ากลัวนัก”
ฟาเทียนที่เดินอยู่ด้านหน้ารู้สึกแปลกใจ “ผู้อาวุโส แมลงนั่นเก่งกาจเพียงนั้นจริงหรือ?”
“อืม แต่แมลงนี้อย่างน้อยต้องอาศัยมานานนับร้อยปี จึงจะสามารถควบคุมได้อย่างสมบูรณ์”
“หลายร้อยปี? เจ้าของแมลงพวกนี้ช่างมีความพยายามยิ่งนัก!” ฟาเทียนสบถออกมา
ลู่เฉินก็รู้สึกเช่นกัน แต่นี่ไม่ใช่สิ่งสำคัญ สิ่งที่สำคัญก็คือเหตุใดอีกฝ่ายจึงต้องการควบคุมผู้อาวุโสเล่ย
ทว่าไม่มีผู้ใดอธิบายแก่ลู่เฉินได้ เขาจึงทำได้เพียงจัดการบนร่างของแมลงเหล่านั้น
แต่เมื่อลู่เฉินเดินทางไปได้ระยะหนึ่งก็ให้ทุกคนหยุดพักผ่อน ชายหนุ่มนำแมลงออกมา จากนั้นจึงแทรกจิตวิญญาณเข้าไปภายในร่างกายของมัน
วิญญาณของแมลงนี้จ้องมองเขาด้วยความหวาดกลัว “เจ้า เจ้าคิดจะทำส่งใด?”
“ตอนนี้เจ้าถูกข้าจำกัดพลังไว้ ถ้าหากไม่อยากตายก็จงตอบคำถามข้า”
แมลงพูดขึ้นมาด้วยความร้อนใจ “เจ้านายของข้าจะมาช่วยข้าแน่!”
“เจ้าอย่าฝันไปเสียเลย!” ลู่เฉินจ้องไปยังแมลงพลางฉีกยิ้ม
“เจ้านายของข้าเก่งกาจมาก!” แมลงตัวนั้นยังคงพูดด้วยความดื้อรั้น
เมื่อลู่เฉินเห็นว่ามันยังไม่ยอมตอบคำถาม จึงเผยรอยยิ้มเย็นชาออกมา “ดูเหมือนว่า ข้าคงทำได้เ
