์อุดรต้องการ ดังนั้นจงมอบให้แก่จวนเหมันต์อุดร” ผู้อาวุโสสวี่ชี้ไปยังฉีเหยียนและคนอื่น ๆ
ตู้เทียนซานได้ฟังยิ่งร้อนใจขึ้นมา “เช่นนั้นไม่ได้!”
“ไม่ได้หมายความว่าอย่างไร?” ผู้อาวุโสสวี่กล่าวพลางเบิกตากว้าง
ตู้เทียนซานมองไปยังลู่เฉินและฟาเทียน
ทันใดนั้น ลู่เฉินและฟาเทียนได้เดินไปข้าง ๆ ฉีฉีแล้ว ดังนั้นตู้เทียนซานจึงชี้ไปยังลู่เฉินพลางพูดขึ้นมา “เขาคือเจ้าของของสัตว์ศักดิ์สิทธิ์!”
ใครจะคิดว่าผู้อาวุโสสวี่กลับเผยรอยยิ้มเย็นชาออกมา “เจ้าของสัตว์ศักดิ์สิทธิ์? ข้าว่านะตู้เทียนซาน เจ้าโง่หรือข้าโง่กันแน่?”
“เรื่องจริง!” ตู้เทียนซานตอบด้วยความมั่นใจ
ผู้อาวุโสสวี่หัวเราะ “ตู้เทียนซาน เพียงแค่ขั้นหลอมแก่นแท้คนหนึ่ง เจ้าบอกว่าเขาเป็นเจ้าของสัตว์ศักดิ์สิทธิ์ห้าดาวอย่างนั้นหรือ เจ้าไม่คิดว่าทักษะการโกหกของเจ้ามันตกต่ำหรือไร?”
“ข้าไม่ได้โกหก และพวกเขาสามารถรับรองได้!” ตู้เทียนซานชี้ไปยังกลุ่มคนที่ตนนำมา
ผู้อาวุโสสวี่ไม่อยากฟังคำพูดไร้สาระของตู้เทียนซานต่อไป จึงหันไปออกคำสั่งแก่ศิษย์ที่ล้อมสัตว์ศักดิ์สิทธิ์อยู่ “จับเจ้าคนนอกสองคนนั่นมาให้ข้า!”
