ไรอย่างนั้น
ในขณะเดียวกันก็ได้ยินเสียงฟ้าร้องดังสนั่น
“น่ากลัว!” เมื่อเห็นฟ้าร้องและฟ้าผ่า ฟาเทียนก็ตัวสั่นสะท้าน
ตู้เทียนซานมองไปที่ลู่เฉิน และฉีฉีน้อยพลางพูดด้วยรอยยิ้มว่า “เจ้าทั้งสาม ด้านหน้าคือตีนเขาของหอวังอัสนีของพวกเรา ทว่าเส้นทางต่อจากนี้ ต้องให้พวกเจ้าเดินไปเอง”
ฟาเทียนถามอย่างสงสัยทันทีว่า “เพราะเหตุใด?”
“สถานที่ที่หอวังอัสนีของเราตั้งอยู่ค่อนข้างพิเศษ” ตู้เทียนซานกล่าวอย่างลึกลับ
“พิเศษ? พิเศษอย่างไร?” ฟาเทียนยังคงไม่เข้าใจ
ตู้เทียนซานอธิบายว่า “ตราบใดที่ผู้คนในหอวังอัสนีของเราเข้าทางด้านหน้า พวกเขาจะถูกส่งตัวไปยังยอดเขาทันที ในขณะที่คนนอกต้องเดินเท้าขึ้นไปเองเท่านั้น”
“บินไม่ได้หรือ?” ฟาเทียนถาม
“หอวังอัสนีของเราไม่อนุญาตให้เหาะเหินทั้งระดับต่ำและสูง ดังนั้น…” ตู้เทียนซานพูดอย่างชัดเจนว่าเขาต้องการให้ฟาเทียนเดินเท้าขึ้นไป
ฟาเทียนบ่นทันที “พวกเจ้าไม่ได้โกหกใช่หรือไม่?”
“ใช่!” ตู้เทียนซานพูดด้วยความรู้สึกผิด
ฟาเทียนรู้สึกแปลก ๆ แต่ก่อนที่ตู้เทียนซานจะจากไป เขากล่าวว่า “รบกวนทุกท่านแล้ว!”
หลังจากพูดจบ ตู้เทียนซานก็พาทุกคนเดินไปข้างหน้า จากนั้นคนเหล่านี้ก็หายไปจากกลางอากาศ
ฟาเทียนถึงกับโกรธทันที “ผู้อาวุโส คนเหล่านี้จงใจหาเรื่องใช่หรือไม่?”
“ต่อให้หาเรื่องก็ดี ไม่หาเรื่องก็ดี ถึงอย่างไรข้าก็ตัดสินใจเรื่องหญ้ามังกรน้ำแข็งแล้ว” ลู่เฉินยิ้มพิกล และปล่อยให้ฟาเทียนกับฉีฉีน้อยตา
