บทที่ 497 การลูบหัวสังหารของอสูรศักดิ์สิทธิ์ ทำให้หลวงจีนน้อยสั่นสะท้าน!
นกอินทรีเปลี่ยนเป็นโปร่งใส
ไม่เพียงแค่นั้น หลังจากเปลี่ยนเป็นความโปร่งใสแล้ว มันยังกลายเป็นชิ้น ๆ จำนวนนับไม่ถ้วนลอยอยู่ในห้วงเวลา ทำให้ไม่สามารถสัมผัสได้
ทว่าลู่เฉินมี ‘เคล็ดวิชาหมื่นวิญญาณ’ จึงรู้ว่าผู้ชายคนนี้แบ่งออกเป็นกี่ชิ้น และที่ใดที่พวกมันผสานและรวมกันอีกครั้ง
แต่นกอินทรีตัวนั้นคิดว่าอีกฝ่ายหาตนไม่เจอ ดังนั้นมันจึงแอบภูมิใจในตัวเองอยู่ตรงนั้น
ผู้ใดจะรู้ว่าชายหนุ่มจะสร้างเชือกอีกครั้งแล้วโยนมันไปยังทิศหนึ่ง และจับสิ่งที่โปร่งใสได้ แล้วสิ่งที่โปร่งใสก็ค่อย ๆ ปรากฏขึ้น
“เจ้าจะยอมสยบหรือไม่?” ลู่เฉินถามพลางมองนกอินทรีที่ปรากฏตัว
นกอินทรีตกตะลึงและจ้องมองกลับ “เจ้าพบข้าได้อย่างไร?”
“ข้ามีฝีมือมากมาย!”
อินทรีไม่เต็มใจ ดังนั้นจึงล่องหนอีกครั้ง จากนั้นก็แยกตัวออก สุดท้ายก็รวมตัวอีกครั้ง แต่คราวนี้มันเริ่มร่ายเคล็ดวิชาอสูรอันทรงพลังในยามนั้น
เห็นเพียงไอเย็นผนึกจิตสัมผัสของลู่เฉินให้แข็งตัวทันที
จากนั้นนกอินทรีก็บินวนล้อมรอบชายหนุ่มที่ตัวแข็งด้วยความภาคภูมิใจ “เห็นหรือไม่ ข้าเก่งกว่าเจ้ามาก!”
“แค่นี้คิดจะจับข้าหรือ?” ลู่เฉินยิ้มอย่างช่วยไม่ได้
“พายุแบบไหนที่เจ้าสร้างจากจิตสัมผัสของเจ้าได้” นกอินทรีไม่คิดว่าอีกฝ่ายจะสามารถต้านทานได้
ลู่เฉินพูดว่า “อย่ากังวล รอข้าก่อน!”
หลังจากพูดจบ ในจิตสัมผัสของเขาก็มีเปลวไฟลุก
