่างประหลาดจริง ๆ!”
“แล้วอย่างไร? ยอมแพ้แล้ว?”
นกอินทรีพูดอย่างหดหู่ใจว่า “เจ้ารับมือยากมาก ถ้าข้าไม่ยอมแพ้ ข้าจะทำอันใดได้อีก?”
“ก็ได้ เช่นนั้นเรามาคุยเรื่องของเรากันดีกว่า”
“พวกเรา?”
“ตราบใดที่เจ้าตามข้ามา ข้าจะพาเจ้าออกไปและทำให้เจ้าแข็งแกร่งขึ้น!”
นกอินทรีเชื่อครึ่งไม่เชื่อครึ่ง “เจ้าทำให้ข้าออกจากที่นี่ได้?”
“ใช่!”
“สมบัติวิญญาณนี้ คงไม่ได้เป็นของสหายเจ้าจริง ๆ หรอกนะ?” นกอินทรีจ้องมองลู่เฉินด้วยสายตาแปลก ๆ
“ไม่ใช่ แต่เป็นศัตรู”
“ศัตรู แล้วเจ้ายังมีวิธีใช้สมบัติวิญญาณนี้ด้วยหรือ?” นกอินทรีไม่เชื่อ
“เชื่อข้าสิ แค่ตามข้ามา”
นกอินทรีพึมพำในใจ “เขาดูไม่ได้อ่อนแอ และเขามีศักยภาพสูง ถ้าติดตามเขา ก็ดูเหมือนว่าจะไม่เสียเปรียบ!”
ดังนั้นนกอินทรีจึงได้สติกลับคืนมาแล้วตอบว่า “ได้ ข้าจะติดตามเจ้า!”
ลู่เฉินพอใจมาก จากนั้นหนึ่งคนและหนึ่งอสูรก็ลงนามในสัญญา จากนั้นจิตสัมผัสของเขาก็กลับคืนสู่ร่างของเขา และผู้คนข้างนอกเห็นลู่เฉินเคลื่อนไหวก็พูดกันต่อว่า “ดูสิ เด็กคนนั้นขยับแล้ว”
วานรขาวอยากรู้ว่าตอนนี้ลู่เฉินไปทำอันใดที่นั่น
ไม่ใช่แค่วานรขาว แต่คนจากจวนเหมันต์อุดรก็อยากรู้เช่นกัน
แต่ในยามนี้ด้วยการโบกมือของชายหนุ่ม สมบัติวิญญาณที่โปร่งใสก็ปรากฏขึ้น
ทุกคนเห็น ‘ลูกบอลแก้ว’ และภายในลูกบอลก็มีนกอินทรีเปล่งแสงสีฟ้า แต่นกอินทรีนี้ปรากฏแค่ราง ๆ และมันดูผิดปกติมาก
“ดูสิ อสูรร้ายศักดิ์สิทธิ์ระดับห้าดาว!”
