บทที่ 495 สำแดงสมบัติวิญญาณชิ้นสุดท้าย โคมไฟอสูรวิญญาณ!
ฉีเหยียนหยิบโคมไฟสีแดงเพลิงออกมา และภายในโคมไฟนี้ก็มีเงาของอสูรมากมาย
“โคมไฟอสูรวิญญาณ!” ซูเฟยตกใจ
ผู้คนจากจวนเหมันต์อุดรก็ตกใจเช่นกัน และบางคนพึมพำว่า “เหตุใดโคมไฟอสูรวิญญาณนี้ถึงอยู่ในมือของคุณชายฉี?”
“ต้องเป็นท่านประมุขจวนมอบให้เขาแน่”
“ใช่แล้ว คราวนี้เขามีหน้าที่ตามหาอสูรศักดิ์สิทธิ์ ท่านประมุขจวนต้องมอบสมบัติวิญญาณนี้ให้เขาแน่!”
…
เมื่อได้ยินการสนทนาของคนเหล่านี้ ซูเฟยก็รู้สึกไม่พอใจเล็กน้อยและพูดว่า “เจ้ามีสิ่งนี้ เหตุใดเจ้าไม่นำมันออกมาก่อนหน้านี้?”
“สิ่งนี้สามารถแสดงพลังอันทรงพลังของมันได้ในเวลากลางคืนเท่านั้น และมันสามารถใช้งานได้แค่เดือนละครั้ง ดังนั้นข้าจะไม่ใช้มัน เว้นแต่จะมีความจำเป็นจริง ๆ!” ฉีเหยียนพูดอย่างเย็นชา
หลังจากที่ซูเฟยเข้าใจ เขาก็รีบพูดว่า “เช่นนั้นก็รีบเถิด!”
ฉีเหยียนจ้องมองลู่เฉินที่ทำหน้าไม่แยแส ก่อนจะหยอกล้อว่า “เจ้าหนุ่ม เจ้ารู้หรือไม่ว่านี่คืออันใด?”
“มันเป็นแค่โคมไฟที่เต็มไปด้วยอสูรวิญญาณเท่านั้น” ลู่เฉินหัวเราะราวกับว่าเขามองเห็นทุกอย่าง
“ถูกต้อง! แต่เจ้ารู้ถึงพลังของมันหรือไม่?” ฉีเหยียนยิ้มราวกับคิดว่าลู่เฉินจะหวาดกลัวอย่างไรอย่างนั้น
“อย่าพูดถึงโคมไฟดวงเดียว แม้แต่โคมไฟอีกร้อยดวงก็ไม่มีผลใด ๆ ต่อข้า” ลู่เฉินพูดอย่างเมินเฉย
เมื่อคนในจวนเหมันต์อุดรได้ยินเช่นนี้ พวกเขาก็หัวเราะเยาะกันทีละคน
บาง
