บทที่ 493 ใช้เม็ดยาโลหิตอสูรเก้ารอบ
ฉีเหยียนตกใจจนถอยหลังไปสองสามก้าว และคนจากจวนเหมันต์อุดรก็ตกใจเช่นกัน ส่วนลู่เฉินนั้นฟาดฝ่ามือไปทางฟาเทียน ซึ่งทำให้ฟาเทียนกลับมาเป็นปกติทันที
จากนั้นฟาเทียนก็ยิ้มให้ฉีเหยียนและซูเฟย “พวกเจ้าร่วมมือกันก็ยังไม่ใช่คู่ต่อสู้ของผู้อาวุโส!”
คำพูดนี้ถือเป็นการดูถูกฉีเหยียนและซูเฟย โดยเฉพาะอย่างยิ่งเมื่อมีผู้คนจำนวนมากเฝ้าดูอยู่ใกล้ ๆ
ดังนั้นฉีเหยียนจึงทนไม่ได้อีกต่อไป และมองไปที่ซูเฟย “ผู้อาวุโสซู เจ้ากำลังคิดหาวิธีอยู่หรือไม่?”
“ถอยก่อน!” ซูเฟยพูดอย่างมีลับลมคมใน แล้วหันหลังกลับทันที
หลังจากฉีเหยียนเห็นซูเฟยออกไป เขาก็ไม่กล้าอยู่ต่อ จึงได้แต่ตะโกนบอกทุกคนด้วยโทสะว่า “ถอยก่อน!”
คนในจวนเหมันต์อุดรไม่เต็มใจนัก แต่พวกเขาไม่มีทางเลือกอื่นนอกจากต้องถอนตัว
ผู้คนที่เฝ้าดูอยู่ในหุบเขาก้าวไปข้างหน้าทีละคน บางคนต้องการทำความรู้จักกับลู่เฉิน และบางคนต้องการประจบประแจงเขา
ลู่เฉินทนไม่ได้กับฉากนี้ ดังนั้นเขาจึงปล่อยให้ฟาเทียนจัดการกับมันโดยตรง ในขณะที่ลู่เฉินเองยังคงนั่งขัดสมาธิอยู่ตรงนั้น จากนั้นก็สัมผัสได้ถึงร่องรอยของอสูรศักดิ์สิทธิ์ระดับห้าดาวในหุบเขานี้อย่างเงียบ ๆ
วานรขาวที่เฝ้าดูอยู่ใกล้ ๆ กะพริบตา จากนั้นหันซ้ายหันขวา พบสถานที่รกร้างแห่งหนึ่ง จึงหยิบกระจกออกมา
เห็นเพียงหมอกสีขาวรวมตัวกันในกระจก และในเวลาเดียวกันเสียงของนักบุญหญิงก็ดังขึ้น “เป็นอย่างไรบ้าง ร
