“ดูเหมือนว่าเม็ดยาสัตว์ร้ายนี้ อีกไม่นานก็จะถูกเติมเต็มเสียแล้ว!”
ก่อนหน้านี้ เม็ดยาสัตว์ร้ายของเขาไม่ได้ถูกเติมเต็ม แต่ในตอนนี้เมื่อได้เห็นสัตว์ศักดิ์สิทธิ์ที่นี่ เขาก็รู้สึกฮึกเหิมขึ้นมา
ฉีเหยียนไม่รู้ว่าลู่เฉินนั้นกำลังคิดสิ่งใด เขาหันไปพูดกับสัตว์วิญญาณด้วยความเคารพ “ท่านสัตว์ศักดิ์สิทธิ์ รบกวนท่านเสียแล้ว!”
สัตว์สวรรค์ไฟเพลิงนั้นเหาะเหินอยู่ตรงนั้นครู่หนึ่ง ก่อนจะจ้องมองมายังลู่เฉิน จากนั้นก็มองไปยังฉีเหยียน “เพียงผู้ฝึกตนขั้นหลอมแก่นแท้คนหนึ่ง ต้องให้ข้าออกมา? เจ้าดูถูกข้าไปหน่อยหรือไม่?”
“ท่านสัตว์ศักดิ์สิทธิ์ มีบางอย่างที่ท่านไม่รู้ เจ้าหนุ่มผู้นี้จัดการยากเกินไป” ฉีเหยียนพูดด้วยความลำบากใจ
“ก็เป็นเพียงผู้ฝึกตนขั้นหลอมแก่นแท้คนหนึ่งมิใช่หรือ? เพียงไฟเพลิงลูกหนึ่งของข้าก็เผาเขาได้แล้ว” สัตว์สวรรค์พูดอย่างไม่สนใจลู่เฉิน
“ท่านสัตว์ศักดิ์สิทธิ์ เช่นนั้นต้องรบกวนท่านเสียแล้ว”
สัตว์สวรรค์รู้สึกรำคาญใจเล็กน้อย แต่เพื่อที่จะได้รีบกลับไปพักผ่อน มันจึงปรายตามอง เขาบนหน้าผากนั้นได้ปล่อยลูกไฟเพลิงออกไป
ไฟเพลิงนั้นทรงพลังเป็นอย่างมาก เพียงไม่นานก็ลุกโชนรอบกายลู่เฉิน ราวกับว่าจะเผาเขาให้ตายไป
ส่วนผู้คนที่เฝ้ามองอยู่รอบ ๆ นั้น ขณะที่ยืนอยู่ตรงนั้น ต่างก็สัมผัสได้ว่าไฟเพลิงนั้นไม่ธรรมดา จนกระทั่งมีคนรู้สึกราวกับหายใจไม่ออก จนต้องถอยออกไปไกล
ฟาเทียนรู้สึกกังวลใจขึ้นมา
ฉีเหยียนที่อยู่บนท้อง
