บทที่ 476 สำแดงเคล็ดวิชาภูตผีที่ทรงพลัง
เมื่อลู่เฉินกำลังจะไปถึงประตูนั้น ดอกไม้และพืชก็ปรากฏขึ้นรอบ ๆ ตัวเขา แต่ดอกไม้และพืชเหล่านี้ไม่ได้มีเฉพาะในมหาทวีปจิ่วโหยว เพราะมีดอกไม้วิญญาณภูตผีและหญ้าผีวิญญาณในแดนชุมนุมภูตผีด้วย
เห็นเพียงดอกไม้และพืชเหล่านี้เปล่งแสงสีม่วงราง ๆ อยู่ในความมืด
เมื่อกุ่ยเจี๋ยสัมผัสหญ้าเหล่านี้ เขารู้สึกราวกับว่าพลังภูตของเขาถูกดูดซับไปอย่างไรอย่างนั้น เขากลัวมากจนบินขึ้นไปกลางอากาศ ไม่กล้าแตะต้องดอกไม้และพืชเหล่านี้ แต่ลู่เฉินมีจิตวิญญาณที่ทรงพลัง ดังนั้นเขาจึงไม่เกรงกลัว
ทว่าชายหนุ่มยังคงยิ้มและมองไปรอบ ๆ “ออกมาเถิด!”
“หากไม่อยากตายก็ออกไปจากม้วนวิญญาณกระดูกเสีย” น้ำเสียงเย็นชาและเย่อหยิ่งดังขึ้น
ลู่เฉินยิ้ม “เจ้าแอบดูมาตั้งนานแล้ว เจ้าก็น่าจะรู้ว่าข้าจะไม่จากไปง่าย ๆ”
“เพียงเพราะเจ้าเอาชนะกระดูกดำนั่น ก็ไม่ได้หมายความว่าเจ้าจะทำอย่างไรก็ได้” เสียงนั้นพูดอย่างเหยียดหยาม
“โอ้? ถ้าอย่างนั้นก็ออกมาให้ข้าดูว่าเจ้าจะหยุดข้าได้อย่างไร!”
หลังจากได้ยินคำพูดของเขา เสียงนั้นก็พูดอย่างเย็นชา “เจ้าคงไม่คิดว่าข้าจะอ่อนแอเหมือนกู่เฮยหรอกนะที่ทำอันใดเจ้าไม่ได้?”
“อย่าพูดไร้สาระ มาลองดูเถอะ” ลู่เฉินมองไปรอบ ๆ ด้วยรอยยิ้ม
ในยามนี้เงาร่างหนึ่งเปล่งแสงสว่างวาบในความมืด
มันเป็นเงาสีม่วง และเงาสีม่วงนี้ดูเหมือนหนังสือเล่มหนึ่ง
เห็นเพียงหนังสือเปิดไปที่หน้าแรก
เมื่อหน้าแรกเปิดข
