แต่วิญญาณที่อ้างว้างเหล่านี้ไม่มีความทรงจำ ดังนั้นพวกเขาจึงเหมือนศพเดินได้ หลงอยู่ใน ‘กรงขัง’ นี้
ลู่เฉินพึมพำกับตัวเอง “ราชันย์กระดูกภูตผู้นี้ต้องการจะทำอันใดกันแน่”
ยามที่เขากำลังสงสัยก็มีเสียงอันไพเราะดังขึ้นว่า “ในเมื่อดูแล้วก็เข้ามาเล่นข้างในเถิด!”
จากนั้นก็มีกลิ่นอายอันทรงพลังก็ดูดร่างกายของลู่เฉินเข้าไปในม้วนวิญญาณกระดูก
ฟาเทียนและหานลั่วสุ่ยผงะ แต่ก่อนหน้านี้ลู่เฉินได้อธิบายว่าพวกเขาไม่กล้าเข้าใกล้เกินไป ดังนั้นพวกเขาจึงได้แต่ยืนอยู่นอกม้วนวิญญาณกระดูกและมองดูอย่างเงียบ ๆ
…
ในม้วนวิญญาณกระดูก ลู่เฉินยืนอยู่บนยอดเขาซึ่งไม่สูงนัก เมื่อมองลงไป เขาสามารถเห็นแสงสีม่วงจาง ๆ ส่องไปทุกที่ และภายใต้แสงสีม่วงนี้ มีดวงวิญญาณที่โดดเดี่ยวจำนวนมากพเนจรอยู่ที่นั่น
ส่วนไข่มุกราตรีสมุทร เขาไม่สามารถใช้มันที่นี่ได้ ดังนั้นชายหนุ่มจึงทำได้เพียงพึ่งพา ‘เคล็ดวิชาหมื่นวิญญาณ’ ของตนเองเพื่อรับรู้ทิศทางของเสียงตะโกนที่ดังในตอนนี้ และพูดกับสถานที่มืดบนท้องฟ้าว่า “ปรากฏตัวแล้วหรือ?”
“แค่เจ้า? เจ้าไม่มีคุณสมบัติพอที่จะเห็นข้า!” อีกฝ่ายพูดอย่างหยิ่งยโส
“ถ้าเช่นนั้นก็บอกข้าเกี่ยวกับความสัมพันธ์ของเจ้ากับราชันย์กระดูกภูตเถิด”
“เจ้าไม่มีคุณสมบัติที่จะรู้!” อีกฝ่ายยังคงดูถูกลู่เฉิน เห็นได้ชัดว่าไม่ได้จริงจังกับเขา
ชายหนุ่มเพียงยิ้มหลังจากได้ยินเช่นนั้น “เจ้าไม่ได้บอกอันใดข้าเลย เจ้าพาข้ามาที่นี่ทำไม?”
“ข
