เสียงในความมืดหยอกเย้าว่า “เรื่องเล็กน้อย ถ้าไม่มีผีนั่น มาดูกันว่าใครจะปกป้องวิญญาณของเจ้าได้!”
“เจ้าคงไม่คิดว่าข้ากลัววิญญาณโดดเดี่ยวพวกนี้หรอกนะ?”
“ไร้สาระ วิญญาณโดดเดี่ยวเหล่านี้มีพลังในการฉีกวิญญาณที่ทรงพลัง ดังนั้นเมื่อพวกมันเข้าไปในร่างกายของเจ้า หากพวกมันเห็นวิญญาณของคนที่มีชีวิตอยู่ พวกมันจะรุมกัดอย่างบ้าคลั่งและในที่สุดก็ทำลายวิญญาณของอีกฝ่ายทั้งเป็น” เสียงนั้นพูดอย่างภาคภูมิใจ
ชายหนุ่มเพียงยิ้ม
“น่าขันหรือ?” อีกฝ่ายโกรธมาก
ลู่เฉินกลับแบมือทั้งสองข้างออก “มาเถอะ เพิ่มมาสักหน่อย ไม่เช่นนั้นมันน้อยเกินไป!”
“บ้าเกินไปแล้ว!” หลังจากที่อีกฝ่ายตะคอก เขาก็เพิ่มความพยายามมากขึ้น ทำให้วิญญาณที่อ้างว้างจำนวนนับไม่ถ้วนพุ่งเข้าสู่ร่างกายของลู่เฉินทีละดวง และหลังจากที่วิญญาณที่โดดเดี่ยวเหล่านี้เข้ามา พวกมันก็ไม่ปรากฏตัวอีก
ไม่เพียงเท่านั้น…คนตรงหน้ายังสบายดีอยู่!
เสียงประหลาดใจเล็กน้อยดังขึ้น “เหตุใดถึงไม่มีอันใดผิดปกติ?”
เมื่อเห็นว่าฝ่ายตรงข้ามหยุดโจมตี ลู่เฉินก็ถามกลับว่า “ไม่มีวิญญาณอ้างว้างแล้วหรือ?
“มี!” เสียงนั้นดูรำคาญ เขาจึงเรียกมาจากบริเวณรอบ ๆ และเนื่องจากวิญญาณอ้างว้างเหล่านี้ไม่มีความทรงจำ แม้ว่าลู่เฉินจะกักพวกมันไว้ ทว่าพวกมันก็ไม่ได้ทำอันใดเลย
แต่ชายหนุ่มกลับรั้งพวกมันไว้ก่อน รอให้กุ่ยเจี๋ยดูดซับพวกมัน
ทว่าเสียงนั้นไม่รู้ และคิดว่าลู่เฉินคงทนไม่ไหวในไม่ช้า ดังนั้นเขาจึงห
