ว้ทันที ทำให้พืชเหล่านั้นเริ่มเกิดการเปลี่ยนแปลง จนกลายเป็นสีทองในที่สุด จากนั้นมันจึงไม่สามารถเคลื่อนไหวได้อีก
เมื่อแมวมารมายาเห็นดังนั้น จึงพูดขึ้นด้วยความแปลกใจ “นี่มันการป้องกันอันใดของเจ้า ทำไมช่างน่ากลัวเช่นนี้?”
ชายหนุ่มเพียงแค่ยิ้มออกมาแต่ไม่ได้พูดอันใด จากนั้นจึงนำมือข้างหนึ่งวางไว้ด้านบนรูปปั้นสีทอง และค่อย ๆ ดูดซับพลังของต้นพืชนี้ แต่เขาดูดซับได้เพียงครึ่งเดียว ก็มีเสียงดังออกมาจากภายในต้นพืชนั้น
น้ำเสียงนี้กล่าวออกมาด้วยความดุดัน “เจ้าคนสารเลว ถึงวาระของเจ้าแล้ว!”
ลู่เฉินคร้านจะเสียงเวลากับมันจึงดูดซับต่อไป
“อีกไม่นาน ข้าจะทำให้เจ้าต้องตาย!” พูดจบ ต้นพืชนี้ก็สูญเสียกลิ่นอายของชีวิตไป
“น่าสนใจ” เมื่อลู่เฉินพบว่าวิญญาณของมันได้หายไปนั้น ชายหนุ่มจึงเผยรอยยิ้มออกมาและดูดซับพลังในต้นพืชต้นนี้ต่อไป
จนกระทั่งดูดซับเสร็จแล้ว เม็ดยาสีขาวเม็ดที่ห้าและหกจึงสมบูรณ์
จากนั้นกลิ่นอายของลู่เฉินก็ดูทรงพลังขึ้นมา
เห็นเพียงเม็ดยาสีขาวเม็ดที่หกในร่างกายสว่างยิ่งขึ้น
ลู่เฉินกวาดสายตามองพลันเผยยิ้มออกมา “ภูต แมลง ปีศาจ มนุษย์ มาร วิญญาณต่างก็มีหมดแล้ว ขาดเพียงเม็ดยาสีขาวทั้งสาม ศาตราวุธ ซากศพ สัตว์ร้าย!”
ไม่เพียงเท่านั้น ‘กำแพงพันชั้น’ ของลู่เฉินยังเพิ่มขึ้นไปถึงแปดร้อยชั้น และนี่เป็นเพราะเมื่อได้เพิ่มเม็ดยาสีขาวทั้งสองแล้ว จึงทำให้จำนวนชั้นเพิ่มขึ้นมาถึงสองร้อยชั้น
ขณะเดียวกัน พลังปราณภายใน
