ันต์สงัด ยากที่จะหลีกเลี่ยงที่จะต้องพบผู้คนที่น่ากลัวมากกว่านี้ ดังนั้นข้าจำเป็นต้องเพิ่มพลังให้เจ้า เพื่อช่วยลดความเสี่ยงที่เจ้าอาจจะถูกผู้อื่นทำร้ายได้”
คำพูดของลู่เฉินทำให้ฟาเทียนพูดขึ้นมาด้วยความตื่นเต้น “หรือข้ายังมีพื้นที่ที่ยังสามารถเพิ่มขึ้นได้?”
“ครั้งที่แล้วได้นำไข่มุกวิญญาณทมิฬจำนวนไม่น้อยมาจากป่าอาทิตย์อัสดง ถึงเวลาได้ใช้ประโยชน์จากมันเสียที” ลู่เฉินยิ้ม
ฟาเทียนรู้สึกเกรงใจแต่ยังคงพยักหน้า “ขอบคุณผู้อาวุโสมากนัก”
ลู่เฉินจึงหาภูเขาดี ๆ สักแห่งหนึ่ง จากนั้นเมื่อสร้างค่ายกลเรียบร้อย จึงเริ่มการเพิ่มพลังปราณให้ฟาเทียน
…
ขณะนั้นเอง ภายในตำหนักเหมันต์แห่งสำนักเหมันต์สงัด ผู้อาวุโสกระดูกได้ยืนอยู่ด้านหน้ารูปปั้นพลางเอ่ยขึ้นมาด้วยความเคารพ “นักบุญหญิง”
“ที่ภูเขามารราตรีเป็นอย่างไรบ้าง?” เสียงของนักบุญหญิงดังขึ้นมาจากตรงนั้น
