พูดอย่างตื่นเต้นว่า “นี่มันน่าตื่นเต้นเกินไป!”
“ดูดซับให้มากกว่านี้ อีกเดี๋ยวถ้าข้าขอให้เจ้ามอบไอมาร เจ้าก็มอบให้ข้ามากสักหน่อย ไม่เช่นนั้นข้าคงไม่ไว้ชีวิตเจ้า!” ชายหนุ่มมองไปที่แมวมารมายาด้วยรอยยิ้ม
“ไม่ต้องห่วง ข้าจะเก็บไอมารเหล่านี้ไว้ให้ดี ถึงยามนั้นเจ้าอยากได้เท่าไหร่ก็มีเท่านั้น!” แมวมารมายารู้ว่ามันไม่สามารถใช้ไอมารได้มากนักสำหรับพลังปราณของตนในปัจจุบัน แต่ก็สามารถเก็บมันไว้ได้
ลู่เฉินยิ้มและไม่พูดอันใดต่อ แต่เขาอยากรู้ว่าทางลมมารนี้เกิดขึ้นได้อย่างไร
ในยามนี้ลู่เฉินเห็นร่างโปร่งแสงที่อยู่ในที่มืดของทางลมกำลังเดินเข้ามาหาพวกเขาอย่างเงียบ ๆ
