บทที่ 447 แปลงร่างแล้วใช้วิธีสังหาร
ตั๊กแตนตำข้าวแขนทองไม่สนใจราชาเห็ด แต่ลงมือโจมตีโดยตรง ทว่าราชาเห็ดพ่นหมอกสีขาวออกมาอีกครั้ง และตั๊กแตนตำข้าวแขนทองก็เห็นภาพลวงตา ทำให้มันซวนเซไปมาราวกับเมาสุรา
ราชาเห็ดพลันดีใจมาก
แต่จักจั่นอัสนียังคงวนเวียนอยู่รอบ ๆ มัน ทำให้ตาข่ายที่เกิดจากสายฟ้าห่อหุ้มมันไว้
ราชาเห็ดตะคอก “ไปลงนรก!”
เห็นเพียงราชาเห็ดเปล่งแสงสีแดงจาง ๆ ออกมา ส่วนจักจั่นอัสนีที่ถูกแสงสีแดงปกคลุม เขาก็ตกอยู่ในภาพลวงตาเช่นกัน
จากนั้นราชาเห็ดก็เตรียมพุ่งออกจากตำหนักใหญ่
ทว่าราชาเห็ดไม่เคยคาดว่าลูกศรจะถูกยิงมาจากทิศทางของลู่เฉิน ราชาเห็ดจึงคิดซ่อนตัว แต่ลูกศรส่งเสียงดัง ‘ฉึก’ และโดนราชาเห็ดอย่างแรง
ทันทีที่ราชาเห็ดส่งเสียงร้องคำรามออกมา ร่างที่สร้างขึ้นจากเงาวิญญาณราชาเห็ดก็กลายเป็นเด็กมารเปล่งแสงสีแดง จ้องมองไปที่ลู่เฉิน
เมื่อมู่หรงหยิงและคนอื่น ๆ เห็นดวงตาของเด็กมาร พวกเขาต่างก็หวาดกลัว
ลู่เฉินมองเขาด้วยรอยยิ้ม “อย่าคิดหนีเลย เพราะเจ้าหนีไม่พ้นหรอก!”
“เจ้าคิดว่าข้ากลัวเจ้าจริง ๆ หรือ?” เด็กมารหอบหายใจขณะเอ่ย
“อ้าว? ไม่กลัวข้าหรือ? แล้วเจ้าวิ่งทำไม?”
“ฮึ่ม ข้าไม่อยากเสียเวลากับเจ้า!” เด็กมารถลึงตาขณะเอ่ย
“ไม่ใช่ว่าไม่อยาก แต่เป็นเพราะเจ้าไม่สามารถทำอันใดกับข้าได้เลย และผู้ชายอีกคนในร่างนี้ก็ปล่อยให้เจ้าหนีอีกครั้งใหรือไม่?” ลู่เฉินพูดพร้อมชี้ไปที่ผู้อาวุโสม่อที่อยู่ข้าง ๆ อีกฝ่าย
