องหนได้ ภายใต้สถานการณ์ปกตินั้นยากที่จะหาพบ แต่ตราบใดที่เจ้ามีพลังวิญญาณมากพอ เจ้าก็จะมองเห็นเงาของพวกมัน”
“ดูดผนึกภูตดำ?” ทุกคนเบิกตากว้าง
มู่หรงหยิงตกตะลึงมากยิ่งขึ้น “มีข่าวลือว่าสิ่งนี้สามารถพบเห็นในทะเลเก้าสุขสงบแห่งความตายเท่านั้น ไฉนจึงมาอยู่ที่นี่ได้?”
“มีคนปล่อยมันเข้ามา” ลู่เฉินยิ้ม
เมื่อถัวหลัวเยว่และคนอื่น ๆ ได้ยินสิ่งนี้ต่างก็รู้สึกกังวล ดังนั้นพวกเขาจึงโจมตีสิ่งเหล่านี้ แต่การโจมตีของพวกเขาที่กระทบโดนปลากลับไม่ทำอันตรายใดต่อพวกมันได้เลย
สิ่งนี้ทำให้ทุกคนงุนงง ลู่เฉินจึงอธิบายว่า “ดูดผนึกภูตดำไม่กลัวคาถาธรรมดา ดังนั้นการโจมตีของพวกเจ้าจึงใช้ไม่ได้ผลกับพวกมัน”
“อะไรนะ?” ทุกคนไม่คิดว่าสิ่งนี้จะน่ากลัวเช่นนี้
ลู่เฉินกล่าวว่า “แต่ข้ามีวิธี”
ทุกคนต่างสงสัยว่าลู่เฉินมีวิธีใด แต่ในขณะนั้นเองเสียงหัวเราะแปลก ๆ พลันดังขึ้น “เจ้าหนุ่ม เจ้ามีวิธีอันใด?”
เสียงนั้นทำให้ทุกคนหันกลับมา แล้วก็เห็นผู้อาวุโสม่อยืนอยู่ตรงนั้น
ทว่าดวงตาของผู้อาวุโสม่อมีสีดำมืดมนราวกับว่ามันว่างเปล่า และข้างหลังเขายังมีเงาของเปลวไฟปรากฏขึ้นเลือนราง
“ผู้อาวุโสม่อ เจ้ายังมีหน้ามาที่นี่อีก?” มู่หรงหยิงโกรธมากเมื่อเห็นเขา
ผู้อาวุโสม่อเย้ยหยัน “ข้าเป็นคนปล่อยดูดผนึกภูตดำพวกนี้เอง ทำไมข้าจะมาไม่ได้?”
เมื่อทุกคนได้ยินเช่นนี้ พวกเขาก็โกรธทันที
มู่หรงหยิงยิ่งโกรธเป็นฟืนเป็นไฟ “ทำไมเจ้าถึงทำเช่นนี้?”
“ข้าอยากปลดปล่อ
