บทที่ 442 กฎเป็นของตาย แต่ผู้คนมีชีวิตอยู่!
หลังจากที่ผู้อาวุโสม่อพูดจบ มือไม้และเท้าบนร่างกายของเขาก็แยกออกจากกันอีกครั้งเพื่อสร้างเกราะไม้คุ้มกันอยู่เบื้องหน้าเขา
ลู่เฉินยิ้มมุมปาก “การป้องกันของเจ้าแข็งแกร่งมาก แต่ข้าเกรงว่าเจ้าจะไม่รู้ว่าลูกศรของข้าสามารถหมุนได้”
หมุนงั้นหรือ?
ผู้อาวุโสม่อไม่เชื่อ แต่หลังจากที่ลูกธนูของลู่เฉินพุ่งออกไป มันก็อ้อมพวกเขาและชนหลังมนุษย์ไม้ขนาดใหญ่ จากนั้นก็มีรูเล็ก ๆ ปรากฏขึ้น
หลุมปรากฏขึ้นเพียงชั่วครู่และฟื้นตัวอย่างรวดเร็ว จากนั้นผู้อาวุโสม่อก็พูดอย่างมีชัยว่า “ดูสิ ปล่อยให้เจ้าโจมตี แล้วอย่างไรเล่า?”
ผู้คนจากสำนักมารราตรีล้วนหวาดกลัว
อาไท่ตื่นตระหนกยิ่งขึ้น “หรือว่าหมอลู่ก็ไม่อาจทำอันใดอีกฝ่ายได้”
ลู่เฉินมองไปที่มู่หรงหยิง “ข้าต้องการความช่วยเหลือจากเจ้า”
ช่วยหรือ?
มู่หรงหยิงและคนอื่น ๆ มองหน้ากันอย่างตกตะลึง ในขณะที่ลู่เฉินปล่อยให้จักจั่นอัสนีหมุนรอบหุ่นไม้ไปก่อน จากนั้นจึงสร้างตาข่ายสายฟ้าดักเขาไว้ที่นั่นชั่วคราว
แต่หุ่นไม้ตัวนี้มีพลังมากขนาดที่จักจั่นอัสนีไม่สามารถทำร้ายเขาได้เลย ดังนั้นลู่เฉินจึงให้จักจั่นอัสนีทนไว้ก่อน ในขณะที่เขาถือคันธนูและยิง ‘แบบสุ่ม’ ทิ้งร่องรอยไว้รอบ ๆ ตามพื้นและผนัง
มู่หรงหยิงและคนอื่น ๆ สงสัยว่าชายหนุ่มทำเช่นนี้เพื่อการใด
หลังจากที่ลู่เฉินทำเสร็จแล้วก็พูดกับพวกเขาว่า “ที่นี่มีวงกลมหกวง พวกเจ้าไปยืนแยกกันในวงกลมคนละว
