ะโยนมันทิ้งไป จนกลายเป็นจวนหลังเล็ก ๆ
ในจวนนี้มีหลุมฝังศพจำนวนมากจนดูเหมือนสุสาน
มู่หรงหยิงแนะนำว่า “คนเหล่านี้คือเจ้าสำนักแห่งภูเขามารราตรีของพวกเรา”
“แค่พูดถึงสถานที่ต้องห้ามแห่งนี้”
มู่หรงหยิงรู้ว่าลู่เฉินไม่มีความสนใจในการเป็นเจ้าสำนัก ดังนั้นจึงไม่ฝืนเอ่ยต่อ แต่เพียงกล่าวว่า “ภูเขามารราตรีของเรา มีเส้นทางมารตั้งแต่สมัยโบราณ ไอมารของที่นี่ป้องกันไม่ให้ผู้อื่นเหยียบย่างเข้ามา นั่นคือเหตุผลที่ภูเขามารราตรีของเราสามารถคงอยู่มาได้นานโดยไม่ต้องถูกกวาดล้างโดยฝ่ายธรรมมะ”
“เล่าต่อสิ”
“แต่ในเส้นทางมาร มีห้องวิหารโบราณอยู่หลังหนึ่ง และในวิหารนี้มีพืชแปลก ๆ มากมาย เดิมทีพวกมันยังคงอยู่ที่นั้นอย่างดีอยู่เสมอ แต่ไม่นานมานี้ พวกมันจำนวนมากได้หนีออกมา”
“เช่นนั้นแล้ว ต้นไม้ทั้งหมดตามทางนั้นมาจากวิหารที่เจ้าบอกงั้นหรือ?”
“ใช่!” มู่หรงหยิงขานรับ
หลังจากเข้าใจแล้ว ลู่เฉินก็ถามว่า “แล้วในห้องโถงนี้ยังมีต้นไม้ที่คล้ายกันอีกกี่ต้น?”
“มีอีกมาก นับไม่ไหว” มู่หรงหยิงรู้สึกตึงเครียดทันทีเมื่อนึกถึงเรื่องนี้
“ไปดูกันเถิด” เมื่อลู่เฉินพูดเช่นนี้ มู่หรงหยิงก็มองไปที่ลู่เฉินด้วยความตกใจ
เมื่อเห็นท่าทางของอีกฝ่าย ลู่เฉินก็ถามอย่างงงงวย “มีอันใด?”
“สถานที่นั้นอันตรายมาก” มู่หรงหยิงกล่าว
ลู่เฉินยิ้มขมขื่น “ผู้อาวุโสม่อผู้นั้นยังสามารถนำพืชเหล่านั้นออกมาจากที่นั่นได้ เจ้าคิดว่าจะมีอันตรายอันใดสำหรับข้างั้นหรือ”
