วุโสม่อพบ มันจะเป็นปัญหาใหญ่ได้”
“ถือเป็นผู้อาวุโสท่านหนึ่งมิใช่หรือ? จะมีปัญหาใดกัน?” ฟาเทียนไม่เข้าใจคนเหล่านี้ว่าเหตุใดจึงหวาดกลัวผู้อาวุโสม่อเพียงนี้ได้
คนของสำนักมารราตรีแต่ละคนมีสีหน้าเปลี่ยนไป เห็นได้ชัดว่าผู้อาวุโสม่อที่อยู่ในใจของพวกเขานั้นน่าจะมีแต่ความน่ากลัว
ทว่าตอนนั้นเอง น้ำเสียงเย็นชาพลันดังขึ้นมา “ผู้อาวุโส ไม่ใช่เรื่องใหญ่อันใดหรอก เพียงแต่ตอนนี้ข้ามีคำตัดสินสำหรับสำนักมารราตรีนี้แล้ว”
จากนั้นชายชราคนหนึ่งก็ปรากฏตัวออกมา บนร่างกายของเขาเต็มไปด้วยไอมารที่มีความหนาแน่น ดูแล้วน่ากลัวยิ่งนัก
คนของภูเขามารราตรีแต่ละคนหวาดกลัวจนตัวสั่นเทา
“อันใดกัน? กลัวแล้วหรือ?” ผู้อาวุโสม่อยิ้มเย็นชา
ฟาเทียนเห็นใบหน้าของอีกฝ่ายได้ไม่ชัดเท่าไรนัก เพราะอีกฝ่ายถูกแสงสีม่วงเข้มของไอมารล้อมรอบส่วนของศีรษะอยู่ ทำให้ไม่สามารถมองเห็นใบหน้าและสีหน้าของเขาได้ชัดเจน ทว่าฟาเทียนก็พูดออกไปด้วยความไม่กลัวแม้แต่น้อย “พวกเราไม่กลัวเจ้า!”
ผู้อาวุโสม่อคลี่ยิ้มพิกลท่ามกลางไอมารนั่น “หลวงจีน เจ้าช่างอวดดีนัก”
พูดจบ เขาก็ปล่อยไอมารออกมากลุ่มหนึ่ง ไอมารนี้โจมตีไปยังด้านหน้าฟาเทียนทันที ทั้งยังคิดจะรุกรากเข้าไปภายในร่างกายของฟาเทียน
แต่ฟาเทียนนั้นไม่กลัว เขารวบรวมเงาพระพุทธเจ้าพิทักษ์ขึ้นมา
เงาพระพุทธเจ้านี้สามารถกำราบภูตผีปีศาจได้ ดังนั้นไอมารนี้จึงไม่สามารถเข้ามาภายในร่างกายของฟาเทียนได้
ผู้อาวุโสม่อที่อย
