บทที่ 435 รวบรวมวายุวิญญาณปีศาจ!
“คุณชาย เหตุใดเจ้าจึงมีคำถามมากมายนัก” เยี่ยไห่โหรวบ่นพึมพำ
ลู่เฉินมองไปที่ไข่มุกราตรีสมุทรแล้วเอ่ยว่า “อย่ามายุ่งกับข้า มิฉะนั้นข้าจะผนึกเจ้าให้อยู่แต่ภายในไข่มุกนี้ และเจ้าจะไม่มีวันได้ออกมาอีก”
คำพูดของเขาทำให้เยี่ยไห่โหรวตกใจ “หากข้าตอบคำถาม จะไม่ทำร้ายข้าใช่หรือไม่?”
“ต้องดูไปตามสถานการณ์”
เมื่อได้ยินเช่นนั้น เยี่ยไห่โหรวพลันรู้สึกหดหู่ใจมาก
แต่ลู่เฉินได้ให้โอกาสนางแล้ว และนางก็ไม่อยากละทิ้งโอกาสนี้ไป จึงพูดว่า “ป่าราตรีสมุทรเป็นแดนลับที่สาบสูญไปจากโลกนี้แล้ว”
“แดนลับ?”
“ใช่ ป่าราตรีสมุทรเคยเป็นสถานที่ฝึกฝนสำหรับสำนักเซียน แต่ต่อมาสถานที่ฝึกฝนแห่งนี้ถึงได้ตกลงมาในยุทธภพ และไข่มุกราตรีสมุทรนี้ก็เป็นหนึ่งเดียวกับป่าราตรีสมุทร” เยี่ยไห่โหรวอธิบาย
“สำนักเซียน? หรือว่าจะเป็นสำนักเซียนสามสิบหกชั้น?”
“เจ้ารู้จักแดนเซียนสามสิบหกชั้นด้วยหรือ?” เยี่ยไห่โหรวรู้สึกประหลาดใจ
“เจ้าไม่จำเป็นต้องรู้ เจ้ารู้แค่ว่าใครเป็นคนทิ้งไข่มุกนี้ไว้ที่นี่ก็พอแล้ว”
เยี่ยไห่โหรวส่ายหัว “ข้าไม่รู้จริง ๆ เพราะยามที่ข้าตื่นมามันก็อยู่ที่นี่แล้ว อีกทั้งข้าไม่รู้ว่าระหว่างทางเกิดอันใดขึ้นบ้าง”
เดิมทีลู่เฉินคิดว่าเยี่ยไห่โหรวแค่โกหก ดังนั้นเขาจึงบรรจุสายฟ้าเข้าไปในไข่มุกจนเสียงดัง ‘เปรี๊ยะ’
เยี่ยไห่โหรวเริ่มตื่นตระหนกขึ้นมาและกรีดร้องสองสามครั้ง “ข้าพูดในสิ่งที่ควรพูดแล้ว เจ้าปฏิ
