ณ มุมที่มืดมิดในถ้ำปีศาจ มีเงาหลายเงากำลังพูดคุยกัน
“ผู้เฒ่าหม่า เจ้าคิดว่าอย่างไร” เสียงแหบห้าวกล่าวถาม
“ข้าจะคิดอันใดได้ ไปหาผู้เฒ่าหยางดูว่าเขาสามารถทำอันใดได้บ้าง!” ปีศาจชื่อผู้เฒ่าหม่ากล่าวอย่างหดหู่
“ผู้เฒ่าหยาง ข้าไปหามาแล้ว แต่เขาไม่อยู่ที่นี่!” ปีศาจตนหนึ่งกล่าวอย่างหดหู่
“ไปหาปีศาจต้นฉัตรเฒ่ามาหรือยัง?” ผู้เฒ่าหม่ายังคงถามอย่างกระวนกระวาย
“ต้นฉัตรเฒ่าบอกว่าจะปิดถ้ำฝึกฝน” ปีศาจตนหนึ่งตอบ
“ให้ตายเถอะ” ผู้เฒ่าหม่าสบถ
ปีศาจตัวอื่น ๆ มองหน้ากัน และในตอนนี้เองพลันมีเสียงหนึ่งดังขึ้น “ข้ามีวิธีจัดการกับมัน”
เมื่อเหล่าปีศาจได้ยินเสียงนี้ พวกเขาก็ตื่นเต้นทันที “ผู้เฒ่าหยาง”
ชายที่ถูกเรียกว่าผู้เฒ่าหยาง จ้องมองผู้อื่นจากในความมืด “พวกมันมีอักขระยันต์ที่ไม่เหมือนใคร”
เหล่าปีศาจพยักหน้าพร้อมกับก่นด่าสาปแช่ง
ผู้เฒ่าหยางอธิบายว่า “จริง ๆ แล้ว อักขระยันต์เหล่านี้จำเป็นต้องพึ่งพาไอปีศาจ ดังนั้นเราแค่ต้องนำพวกเขาไปยังสถานที่ที่ไม่มีไอปีศาจ”
“ที่ที่ไม่มีไอปีศาจหรือ เช่นนั้นเราก็จะไม่ได้รับพลังเสริมน่ะสิ?” ผู้เฒ่าหม่าสงสัย
ปีศาจตัวอื่นก็คิดว่ามันสมเหตุสมผลเช่นกัน
“ขอแค่จัดการพวกมันในระยะเวลาอันสั้น ก็ไม่จำเป็นต้องใช้เสริมพลัง” ผู้เฒ่าหยางตอบ
ปีศาจทุกตัวคิดว่ามันสมเหตุสมผล ดังนั้นพวกมันจึงถามผู้เฒ่าหยางว่าที่ใด
ผู้เฒ่าหยางตอบว่า “ในพื้นที่ไร้ปีศาจของถ้ำปีศาจ!”
หลังจากที่เหล่าปีศาจเข้าใจแล้ว
