บทที่ 415 เป็นเขาและไม่ใช่เขา!
“ไม่ว่าจะร้ายแรงหรือไม่ ก็จำต้องไปลองดู” ลู่เฉินมองชายที่ถูกไฟไหม้เกรียม แต่ไม่ได้สรุปว่าเขาไม่สามารถเคลื่อนไหวได้
ชายหนุ่มเดินเข้าไปดู ในขณะที่สวีเตาและฟาเทียนเฝ้ามองอยู่อย่างเงียบ ๆ
เมื่อมาถึงด้านข้างของศพที่ไหม้เกรียม ขณะที่ลู่เฉินวางมือข้างหนึ่ง เขาก็รู้สึกได้ว่าผิวหนังได้รับบาดเจ็บนั้นเป็นบาดแผลจากเพลิงปีศาจ ทั้งยังรู้สึกได้ถึงปราณปีศาจจาง ๆ
“แม้ว่าร่างกายของเจ้าจะบาดเจ็บสาหัส แต่จิตวิญญาณของเจ้าไม่เป็นอันใด?” ลู่เฉินถามหลังจากมองไปยังชายที่ไหม้เกรียม
อีกฝ่ายไม่พูดอันใดสักคำ
สวีเตาก้าวไปข้างหน้า “หลิวซานกล่าวว่าไม่เพียงแต่เขาได้รับบาดเจ็บสาหัสทางร่างกายเท่านั้น แต่จิตวิญญาณของเขายังอ่อนแอมาก ดังนั้นส่วนใหญ่เขาจึงหมดสติ”
“โอ้? งั้นหรือ?” ลู่เฉินรู้สึกประหลาดใจ จึงใช้นิ้วชี้ไปที่หน้าผากของอีกฝ่าย จากนั้นชายหนุ่มก็หลับตาลง
เวลาต่อมา จิตวิญญาณของลู่เฉินได้เข้าสู่พื้นที่จิตวิญญาณแห่งหนึ่ง
ในพื้นที่จิตวิญญาณนี้ ลู่เฉินเห็นดวงวิญญาณที่ปรากฏขึ้น
วิญญาณมนุษย์นี้มีเปลวไฟล้อมรอบ แต่เปลวไฟมีร่องรอยของปราณปีศาจ และในขณะเดียวกัน ใบหน้าของวิญญาณนี้ก็พร่ามัวมาก ทำให้ไม่สามารถเห็นใบหน้าได้อย่างชัดเจนนัก
แต่ลู่เฉินยังคงจ้องมองวิญญาณนั้นและพูดว่า “มาคุยกัน!”
“เจ้าเป็นใคร?” ดวงวิญญาณถามราวกับว่าเวลานี้มีสติเพียงเล็กน้อย
ลู่เฉินมองด้วยรอยยิ้ม “ข้าคิดว่าเจ้าน่าจะรู้คำ
