้นแล้ว เจ้าไม่รู้ด้วยซ้ำว่าคนผู้นี้ทำอันใด?” ลู่เฉินถาม
ซุนกู่ตอบว่า “ใช่ ข้าไม่รู้อะไรเลย”
“เช่นนั้นแล้ว คนที่โกหกเจ้า เจ้ารู้หรือไม่ว่าเขาหน้าตาเป็นอย่างไร?”
“ชายผู้นั้นปลอมตัวเป็นปีศาจ ซ่อนตัวอยู่ในภูเขาเยาเหล่า ปะปนอยู่ในปีศาจกลุ่มหนึ่ง ตอนนั้นข้าคิดว่าเขาเป็นปีศาจด้วย ต่อมาข้าพบว่าเขาไม่ใช่ปีศาจ แต่เขาหลอกใช้ข้า บอกว่าเขาจะให้ยาที่มีฤทธิ์รุนแรงแก่ข้าซึ่งสามารถช่วยให้ข้าหายได้ ทั้งยังช่วยข้าฝึกฝน ข้าเลยยอมฟังเขา”
“เจ้าถูกหลอกง่ายเพียงนี้เชียวหรือ?”
“ในตอนแรก ยาที่เขาให้ข้าสามารถช่วยข้าได้จริง ๆ แต่หลังจากนั้นไม่นาน ข้าพบว่าร่างกายของข้าเริ่มแข็งค้าง และในที่สุดข้าก็ขยับไม่ได้ จากนั้นเขาก็ผนึกวิญญาณของข้าและรวมมันไว้ที่นี่”
ลู่เฉินสงสัย “แล้วเขาหน้าตาเป็นอย่างไร?”
“เขาปลอมทำเป็นปีศาจแกะเฒ่า และเขารู้ทักษะทางการแพทย์ ในภูเขาเยาเหล่า เขาเป็นที่ชื่นชอบมาก ทุกคนจึงเรียกเขาว่าหมอปีศาจ” ซุนกู่กล่าว
ลู่เฉินเข้าใจและพูดว่า “เอาล่ะ เจ้าอยู่ในร่างของคนผู้นี้แล้วก็แกล้งบ้าต่อไป”
“อันใดนะ ยังต้องแกล้งเป็นตัวโง่งมอีกหรือ?”
“จนกว่าข้าจะพบเขา ข้าหวังว่าเจ้าจะทำเช่นนี้ต่อไปเพื่อให้แน่ใจว่า เขาจะไม่รู้ว่าข้ารู้รายละเอียดของเขาแล้ว”
ซุนกู่รู้สึกหดหู่ใจมาก แต่ก็กล่าวอย่างหมดหนทางว่า “เจ้าวางแผนที่จะจับเขางั้นหรือ?”
“ใช่!”
“ดี ถ้าเช่นนั้นเจ้าต้องช่วยข้าจัดการเขาให้ดี!” ซุนกู่โกรธจัด
หลังจากที่ลู่เฉ
