ลังคาทั้งหลังก็ระเบิดราวกับแผ่นดินไหวและพังทลายลงในทันที
ทุกคนมองไปยังซากปรักหักพัง เห็นหลิวซานลอยขึ้นไปในอากาศ และต้องการหนีจากที่นี่ แต่เขาก็เหมือนกับคนอื่น ๆ ที่พบกับเกราะกำบังทันทีที่เขาลอยตัวขึ้นไปกลางอากาศ
หลิวซานหน้าซีดด้วยความตกใจ “ให้ตายเถอะ!”
หลังจากพูดจบหลิวซานก็บินไปรอบ ๆ ต้องการที่จะออกจากสถานพักฟื้น แต่ไม่ว่าเขาจะพยายามมากแค่ไหน เขาก็ไม่สามารถออกไปได้ และในที่สุดก็ลอยขึ้นไปในอากาศ มองดูฝูงชนจากระยะไกล และกล่าวด้วยความชื่นชมว่า “ปกติข้ารักษาพวกเจ้าก็ไม่น้อย แต่ตอนนี้ไยพวกเจ้าจึงเลือดเย็นเพียงนี้!”
เมื่อพูดถึงเรื่องนี้ ทุกคนก็เอ่ยเย้ยหยัน
บางคนถึงกับด่าว่า “เจ้าคนต่ำช้า!”
“ใช่แล้ว ใช้เราเป็นสัตว์ทดลอง น่ารังเกียจยิ่งนัก!”
“เสียทีที่พวกข้าเชื่อใจเจ้ามาก!” มีคนอุทานด้วยความโกรธ
เมื่อรู้ว่าไม่มีประโยชน์ที่จะพูดคุยกับพวกเขา หลิวซานก็มองไปรอบ ๆ และเล็งไปที่ฟาเทียนที่อยู่กลางฝูงชน
หลิวซานมาถึงต่อหน้าฟาเทียน และตั้งใจจะกำจัดฟาเทียนเพื่อขู่ลู่เฉิน
แต่เมื่อหลิวซานเริ่มโจมตี ตั๊กแตนตำข้าวแขนทองก็ปรากฏตัวต่อหน้าฟาเทียน มันฟันแขนออกไปด้วยความรวดเร็ว ขณะที่หลิวซานพุ่งตรงไปหาเงามีดตัวต่อตัว
พรึ่บ!
บาดแผลขนาดใหญ่ระเบิดออกจากร่างของหลิวซาน ทำให้ร่างของหลิวซานอาบไปด้วยเลือด โชคดีที่ตอนนี้เขาเปิดเกราะกำบัง มิฉะนั้นเมื่อครู่นี้ เขาอาจจะถูกแบ่งออกเป็นสองซีกไปแล้ว
แต่หลิวซานผู้นี้ก็ยังไม่ยิ
