ย “จัดการกับพวกเขา!”
กุ่ยเจี๋ยรออยู่ที่กำแพงสีดำแล้ว ดังนั้นด้วยคำสั่งจากลู่เฉินเขาจึงกินแมลงวิญญาณเหล่านั้นอย่างเมามัน
แมลงวิญญาณเหล่านี้ส่งเสียงร้องครั้งแล้วครั้งเล่าในกำแพง แต่สวีเตาซึ่งแอบสังเกตการณ์อยู่ในค่ายกลก็มีท่าทีกระวนกระวาย “สิ่งนี้เกิดขึ้นได้อย่างไร!”
หานเสี่ยวเฟยพูดขึ้นว่า “ท่านอาจารย์ ต้องเป็นผีที่เขาเลี้ยงแน่!”
สวีเตาโกรธมาก เขายังคงเพิ่มความแข็งแกร่งของค่ายกลต่อไป ทำให้แมลงวิญญาณเกิดความเปลี่ยนแปลงไปตามค่ายกล แต่แมลงเหล่านี้พลันกลายเป็นอาหารของกุ่ยเจี๋ย ทำให้กุ่ยเจี๋ยแข็งแกร่งขึ้นทีละน้อย
สิ่งนี้เป็นสิ่งที่สวีเตายอมรับไม่ได้ ดังนั้นเขาจึงขอให้ศิษย์เหล่านั้นปกป้องเขาในขณะที่เขาวิ่งกลับไปที่ตำหนักอาวุโส
ในตำหนักผู้อาวุโสนี้ เหล่าผู้อาวุโสกำลังรอคอยสถานการณ์ภายนอก แต่เจ้าสำนักสั่งไว้ว่าห้ามพวกเขาออกไปจากที่นี่
ดังนั้นผู้อาวุโสเหล่านี้จึงได้แต่กังวลอยู่ตรงนั้น
จนกระทั่งสวีเตาปรากฏตัวขึ้น ผู้อาวุโสเหล่านี้ก็เริ่มกระวนกระวาย และบางคนพูดว่า “ผู้อาวุโสใหญ่ ให้แมลงวิญญาณของเราออกไป”
“ถูกต้อง ให้พวกเราฆ่าเขา”
“ด้วยพลังของแมลงวิญญาณของเรา ไม่ว่าเขาจะแข็งแกร่งแค่ไหน เขาก็ไม่สามารถจัดการกับเราได้!”
…
สวีเตาก็คิดถึงเรื่องนี้เช่นกัน แต่พลังที่ลู่เฉินแสดงออกมานั้นน่ากลัวเกินไป เขาทำได้เพียงไปที่รูปปั้นหินมดและพูดด้วยความเคารพว่า “ท่านอาจารย์ พวกเราจะทำอย่างไรดี?”
“แมลงวิญญาณของเจ้
