ทำให้หานเสี่ยวเฟยต้องด่ากราด ในขณะที่ฟาเทียนหยอกล้อว่า “เจ้าด่ามันก็ไม่มีประโยชน์!”
“การโจมตีของเจ้าเป็นแบบไหน?!” หานเสี่ยวเฟยอดไม่ได้ที่จะถามขึ้น
ฟาเทียนจึงแนะนำด้วยความภาคภูมิใจ “นี่คือทักษะของข้า ผู้อาวุโสมอบทักษะนี้ให้ข้า!”
เสี่ยวเฟยฟังจบก็มองดูลู่เฉินอย่างขุ่นเคือง และยังรู้สึกงงงวยยิ่งขึ้น “ชายคนนี้มีที่มาอย่างไร?”
ซูฮวาอวิ๋นซึ่งอยู่ข้าง ๆ ลู่เฉินรู้สึกถึงการจ้องมองแปลก ๆ ของหานเสี่ยวเฟยก็เตือนว่า “ระวังด้วย ความแข็งแกร่งของเขาอยู่ในขั้นแปลงเซียนแล้ว ถ้าเขาโจมตีกะทันหัน ข้าเกรงว่า!…”
จู่ ๆ หานเสี่ยวเฟยก็มาถึงตรงหน้าลู่เฉินในพริบตา และฝ่ามือเล็ก ๆ ของเขาก็หันเข้าหาลู่เฉิน หวังโจมตีด้วยฝ่ามือเย็นเยียบ “ไปลงนรก!”
ทุกคนไม่คาดคิดว่าหานเสี่ยวเฟยจะแอบโจมตีลู่เฉิน
ด้วยเหตุนี้ หลายคนจึงไม่มีปฏิกิริยาใด ๆ และลู่เฉินก็หัวเราะอย่างชั่วร้าย “เจ้าจับผิดเป้าหมายหรือไม่?”
ครู่ต่อมา ลมเย็นพัดมาถึงหน้าลู่เฉิน และ ‘กระจกนภาวิญญาณ’ ของชายหนุ่มก็เด้งกลับมา ทำให้คู่ต่อสู้ไม่ได้เตรียมตัว จึงโดนอากาศเย็นจัดโจมตีจากนั้นร่างทั้งร่างก็กระเด็นออกไป
สิ่งนี้ทำให้ผู้คนของสำนักแมลงวิญญาณหวาดกลัว และพวกเขาต่างก็สงสัยว่าเหตุใดลู่เฉินซึ่งอยู่ในขั้นหลอมแก่นแท้จึงน่ากลัวเช่นนี้
หลังจากที่บางคนกวาดสายตามองลู่เฉิน ก็มีคนตะโกนขึ้นว่า “เขาเอาชนะปีศาจหินหินได้!”
“อันใดนะ? เขาคือคนที่ปราบปีศาจหิน?”
“ใช่ เขาคนนั้น! ข้า
