บทที่ 384 ถูกกล่าวหาว่าไปไม่ถึงชั้นที่สาม สุดท้ายต้องขอโทษขอโพย!
ฟาเทียนไม่รู้เกี่ยวกับเรื่องนี้ ดังนั้นเขาจึงตกตะลึง “บางทีเขาอาจไม่รู้ว่าที่นี่ก็มีกระมัง”
“เขาก็ไม่ได้ถามข้าเช่นกัน” ฮวากูเทียนนึกเสียใจ
ในตอนนี้เอง เสียงของชายหนุ่มก็ดังมาจากชั้นสาม “ข้าเกรงว่าชั้นสองจะไม่ละเอียดนัก”
ทันทีที่คำพูดเหล่านี้ดังออกมา ทุกคนก็พลันตกใจ โดยเฉพาะผู้อาวุโสเหล่านั้น ทุกคนต่างเบิกตากว้าง และชายหัวโล้นตาเดียวก็ประหลาดใจมากยิ่งขึ้น “ยังมีชีวิตอยู่หรือ?”
ฮวากูเทียนก้าวไปข้างหน้าเพื่อสำรวจดูลู่เฉิน และหลังจากยืนยันว่า ‘ยังมีชีวิตอยู่’ เขาก็ถามด้วยความอยากรู้อยากเห็นว่า “เจ้ายังสบายดีหรือ?”
“ข้าจะเป็นอันใดไปได้เล่า?” เขาถามกลับ
“แต่ชั้นสามนั้นอันตรายมาก” ฮวากูเทียนคิดมาตลอดว่าชั้นสามเป็นสถานที่ที่น่ากลัว
“จริง ๆ แล้วข้างในไม่มีสิ่งใดยากเย็นเลย”
ทุกคนมองหน้ากัน รู้สึกว่าอีกฝ่ายกำลังโอ้อวด โดยเฉพาะชายหัวโล้นตาเดียวที่พูดแปลก ๆ ว่า “เจ้าคงไม่ได้หลบอยู่นอกค่ายกลจิตรกรรม แล้วไม่ได้เข้าไปข้างในหรอกกระมัง”
ลู่เฉินไม่ใส่ใจที่จะอธิบาย แต่เหลือบมองไปรอบ ๆ ชั้นสองแล้วถามว่า “เมื่อครู่นี้ เจ้าเมืองฮวาบอกว่ามีบันทึกบางอย่างเกี่ยวกับสำนักแมลงวิญญาณที่นี่ด้วยใช่หรือไม่?”
“ใช่!” ฮวากูเทียนขานรับ
“ขอข้าดูสักหน่อย”
ฮวากูเทียนจึงได้รีบค้นหาบันทึกเกี่ยวกับสำนักแมลงวิญญาณที่ชั้นสอง ส่วนคนอื่นก็กระซิบกระซาบกันอยู่ โดยเฉ
