จะสามารถรักษาได้นานสุดเพียงสิบลมหายใจ”
ฟาเทียนไม่คิดว่ามันจะสั้นถึงเพียงนี้ จึงลองหลอมรวมอีกครั้ง แต่ขั้นตอนการหลอมรวมต้องใช้เวลาอย่างน้อยสามลมหายใจ ดังนั้นลู่เฉินจึงเอ่ยกำชับขึ้นมาว่า “สิ่งที่เจ้าต้องทำตอนนี้ก็คือเพิ่มระยะเวลาของมัน มิเช่นนั้นหากสั้นเกินไป ภูตผีปีศาจประหลาดเหล่านั้นจะสามารถหาจังหวะทำร้ายเจ้าได้”
ฟาเทียนพยักหน้า “เข้าใจแล้ว”
“และยังมีเรื่องสำคัญอีกเรื่องหนึ่งที่เจ้าต้องจำไว้!”
“เรื่องใดหรือ?”
“ความสามารถของเจ้าในตอนนี้ อย่าเพิ่งให้มันลืมตา” ลู่เฉินพูดด้วยท่าทางเคร่งขรึม
“เหตุใดจึงไม่สามารถให้มันลืมตาได้?”
“เพราะหลังจากที่มันลืมตาแล้ว ดวงตาทั้งสองข้างจะระเบิดแสงสีทองที่แข็งแกร่งออกมา และแสงสีทองนี้เป็นอันตรายต่อภูตผีปีศาจประหลาดบางชนิด แต่วิญญาณของเจ้าก็จะได้รับบาดเจ็บ หากร้ายแรงก็อาจจะหมดสติไปได้ ดังนั้นจงใช้มันเป็นทางเลือกสุดท้าย อย่าคิดใช้มันไปเรื่อย”
เมื่อได้ยินดังนั้น ฟาเทียนก็ถึงกับตกตะลึง “ผู้อาวุโสช่างยอดเยี่ยมนัก!”
“รอให้เจ้าค่อย ๆ ฝึกฝนมันไปเรื่อย ๆ เจ้าก็จะรู้ว่ามันยังมีจุดที่น่ากลัวมากกว่านี้อยู่อีกมาก”
ยิ่งได้ยินเช่นนั้น ฟาเทียนก็ยิ่งตื่นเต้น และยังคำนับต่อลู่เฉินพลางเอ่ยออกมา “ขอบคุณผู้อาวุโสที่ชี้นำ”
“เอาล่ะ ออกเดินทางเถิด” ลู่เฉินเก็บค่ายกลรอบ ๆ เข้ามา และพาฟาเทียนออกไปจากที่นี่
เมื่อฟาเทียนไปถึงขั้นแปลงเซียนระดับปลายแล้ว การรับรู้และพลังของเขาก็นับว
