บทที่ 377 ปีศาจหินร่ายเคล็ดวิชากระบี่โลหิตปีศาจ
หินก้อนเล็กค่อย ๆ มีขนาดใหญ่ขึ้นมา จนในที่สุดกลายเป็นร่างมนุษย์หิน
เมื่อมองครั้งแรกพบว่ามีประมาณหนึ่งร้อยตน และทุก ๆ ตนต่างก็เหมือนกัน แม้แต่มวลพลังก็ยังไม่แตกต่างกัน
ถูฉีที่อยู่นอกค่ายกลรู้สึกว่ามีบางอย่างที่มีพลังขั้นยอดฝีมือแปลงเซียน หรือไม่ก็แข็งแกร่งกว่านั้น
น้ำเสียงของร่างนั้นเหมือนกับเสียงของมนุษย์หินตนเดิม “เจ้าตัวเล็ก เดิมทีข้าไม่อยากมีความขัดแย้งกับเจ้า แต่เจ้ากลับบีบให้ข้ามาถึงทางตัน เช่นนั้นข้าจึงละทิ้งการฝึกฝนพลังยุทธ์นับพันปี เพื่อต้องการให้เจ้ารู้ว่าข้าแข็งแกร่งเพียงใด!”
“เพียงเท่านี้ จำเป็นต้องใช้พลังยุทธ์นับพันปีของเจ้า? เจ้าอ่อนแอเกินไปหรือไม่?” ลู่เฉินอดพูดโจมตีออกมาไม่ได้
“ว่าอย่างไรนะ? เจ้ากล้าพูดว่าข้าอ่อนแออย่างนั้นหรือ?” ปีศาจหินทนต่อไปไม่ไหว มนุษย์หินจึงร่วมมือด้วยกันทั้งหมดจนกลายเป็นป้อมปราการป้อมหนึ่งที่ล้อมลู่เฉินไว้
ถูฉีไม่รู้ว่าป้อมปราการสีดำนั้นคือสิ่งใด เขาจึงตื่นตระหนกขึ้นมา “เขาคงจะไม่ตายหรอกนะ?”
ภายในป้อมปราการนั้น ลู่เฉินได้เห็นร่างที่แท้จริงของปีศาจหิน
เห็นเพียงเงาปีศาจเงาหนึ่งลอยอยู่รอบ ๆ และไอปีศาจก็ค่อย ๆ หลอมรวมอยู่บนร่างกายของอีกฝ่าย
ไม่เพียงเท่านั้น ภายนอกของปีศาจหินนี้ยังมีชั้นหินเล็ก ๆ อยู่ชั้นหนึ่ง ดูราวกับเกาะอยู่บนร่างกาย อีกทั้งรูอากาศที่ส่วนบนศีรษะนั้นได้หายไป และเปลี่ยนเป็นหินสีดำสนิท
