ราหัวหน้าหมู่บ้านว่า “หัวหน้าหมู่บ้าน บางทีผู้อาวุโสของข้าอาจจัดการกับมันได้จริง ๆ”
“ไม่ว่าอย่างไรเราก็จะไม่เสี่ยง ครั้งนี้ข้าขอโทษด้วยจริง ๆ” ชายชราหัวหน้าหมู่บ้านพูดอย่างหมดหนทาง
ฟาเทียนไม่รู้จะทำอย่างไร ลู่เฉินจึงมองไปยังฟาเทียนแล้วเอ่ยว่า “เช่นนั้นพวกเราไปกันเถิด”
“ไปหรือ?” ฟาเทียนไม่รู้ว่าหมายถึงอันใด แต่ลู่เฉินพูดด้วยรอยยิ้มว่า “ไปเดินเล่น บางทีเราอาจพบผู้ที่รู้ทางไปสำนักแมลงวิญญาณ”
“แต่สำนักแมลงวิญญาณอยู่ห่างไกล และมีไม่กี่คนที่รู้ทาง…”
ชายหนุ่มไม่พูดอันใดมาก แต่เดินออกไปนอกหมู่บ้านทันที
ฟาเทียนไม่มีทางเลือกอื่นนอกจากเดินตามให้ทัน ส่วนชาวบ้านก็เริ่มพูดคุยกันอยู่ที่นั่น
…
หลังจากนั้นไม่นาน ลู่เฉินก็หยุดอยู่บนถนนเล็ก ๆ
“ทำไมเราไม่ถามชายชราหัวหน้าหมู่บ้านอีกครั้งเล่า?” ฟาเทียนคิดว่าอีกฝ่ายเปลี่ยนใจแล้ว ดังนั้นเขาจึงถามด้วยความสงสัย
ลู่เฉินยิ้ม “ไม่ เพราะพวกเขาจะมาเอง”
“อันใดนะ พวกเขาจะมาหรือ?” ฟาเทียนมีสีหน้างุนงง
ลู่เฉินขานรับ
“เพราะเหตุใด?”
ลู่เฉินจึงอธิบายว่า “แม้ว่าคนเหล่านี้จะตาบอดทั้งสองข้าง แต่จิตวิญญาณของพวกเขาไม่ได้มืดบอด!”
“ท่านหมายความว่าอย่างไร?”
“แม้ว่าพวกเขาจะเป็นร่างของคนธรรมดา แต่วิญญาณของพวกเขาล้วนมีพลัง และพวกเขาจะไม่อ่อนแอไปกว่าวิญญาณของผู้ฝึกตนขั้นก่อกำเนิด”
เมื่อฟาเทียนได้ยินเช่นนี้ สีหน้าของเขาพลันเปลี่ยนไปอย่างมาก “อันใดนะ?”
“แต่เหตุใดพวกเขาถึงเป็นเช่นนี้
