ขสงบนั้นได้ทิ้งคำสั่งไว้ ไม่ว่าผู้ใดก็ไม่สามารถออกจากสำนักเก้าสุขสงบตามอำเภอใจได้
ทว่าตอนนี้เมื่อเห็นฉินหลินปรากฏตัวขึ้น เขาจึงรู้สึกแปลกใจไม่น้อย
ฉินหลินรีบเอ่ยทันทีว่า “ก่อนหน้านี้ มีผู้ที่เรียกตนเองว่าฟาเทียนมายังสำนักเก้าสุขสงบ บอกว่าต้องการพบเจ้า!”
“ฟาเทียน?” ลู่เฉินคิดไปถึงหลวงจีนที่สำนักสุญญตาผู้นั้น
“ใช่ หลวงจีนอายุน้อยผู้หนึ่งบอกว่าต้องการพบเจ้า”
ลู่เฉินรีบเอ่ยขึ้นมาทันที “เช่นนั้นก็ไป!”
ฉินหลินรีบนำทางอีกฝ่ายไปยังสำนักเก้าสุขสงบทันที ขณะที่กำลังเดินทางนั้น ลู่เฉินนึกฉงนใจว่าฟาเทียนผู้นี้อาจจะพบร่องรอยของบรรพชนปรมาจารย์ปรุงยาแล้ว
ส่วนฉินหลินนั้นไม่รู้ในสิ่งที่ลู่เฉินกำลังคิดอยู่ ดังนั้นขณะที่กำลังเดินทาง เขาจึงพูดกับคนข้าง ๆ ว่า “หลวงจีนบาดเจ็บเล็กน้อย คิดว่าพวกเราอาจจะต้องเร่งการเดินทางอีกสักนิด”
“บาดเจ็บเล็กน้อย?”
“ไม่รู้ว่าบาดเจ็บจากสิ่งใด แต่มันทำให้เขาเจ็บปวดมาก และทุก ๆ ช่วงเวลาก็จะกรีดร้องขึ้นมา แต่ข้าได้มอบยาให้เขาแล้ว ลดอาการเจ็บปวดของเขาให้ทุเลาลง ทว่าบาดแผลของเขานั้นยังคงทำให้รู้สึกเจ็บปวดอยู่” ฉินหลินอธิบาย
ลู่เฉินเอ่ยถามอย่างจริงจัง “หาสาเหตุได้หรือไม่?”
“ไม่ และไม่มีบาดแผลตามร่างกาย แต่เขายังมีอาการเจ็บปวด บางทีก็ร้อนจัดไปทั่วร่างกาย บางทีก็หนาวสั่นขึ้นมา ดูน่ากลัวยิ่งนัก”
“ยังมีอาการอื่นอีกหรือไม่?”
“ทุกครั้งที่เจ็บปวดมาก ๆ เขาจะมีสติเลอะเลือน จากนั้นก็จะละเ
