บทที่ 360 โรงเตี๊ยมแห่งนี้มีภูมิหลังมากมาย
“ที่สวนด้านหลังของเรามีไหสุราวางอยู่ และสุราในไหนั้นก็คือสุราที่เถ้าแก่เนี้ยของเราหมัก แต่สุรานั้นเข้มข้นมาก ดังนั้นเถ้าแก่เนี้ยจึงบอกว่า ถ้าใครสามารถดื่มจนหมดไหได้โดยที่ไม่หมดสติ เขาก็จะกลายเป็นแขกผู้สูงศักดิ์ ย่อมเข้าพบเถ้าแก่เนี้ยได้” เสี่ยวเอ้อร์ชี้ไปที่สวนด้านหลัง
เมื่อได้ยินคำพูดของเสี่ยวเอ้อร์ ลู่เฉินกลับหัวเราะออกมาแทน “ก็ได้ เช่นนั้นก็นำทางเถิด”
“คุณชายลู่ ข้าไม่ได้ขู่ท่านนะ สุรานี้แรงมากจริง ๆ”
“แล้วอย่างไร?” ชายหนุ่มไม่ยี่หระแม้แต่น้อย ทว่าผีสุราในโรงเตี๊ยมก็หัวเราะแบบเดียวกัน และบางคนถึงกับพูดว่า “คุณชายลู่ สุราทุกไหในสวนด้านหลังนี้สามารถทำให้ยอดฝีมือขั้นแปลงเซียนล้มลงได้!”
“ถูกต้องแล้ว อย่าแตะต้องสุราพวกนี้จะดีกว่า!”
“คุณชายลู่ เจ้าควรยอมแพ้เถิด มิฉะนั้นหากเจ้าถูกสุราแว้งกัดจนเสียสติละก็…แย่แน่!”
…
ลู่เฉินไม่ได้สนใจเสียงพวกนั้น แต่ส่งยิ้มให้เสี่ยวเอ้อร์แทน “ข้าพร้อมแล้ว เจ้านำทางไปเถอะ”
เสี่ยวเอ้อร์รู้ว่าเขาไม่มีสิทธิ์ห้ามปรามอีกฝ่าย ดังนั้นเขาจึงหันหลังกลับและพาชายหนุ่มไปที่สวนด้านหลัง ซึ่งแน่นอนว่าเหล่าผีสุราที่นี่ย่อมต้องตามไปดูความครึกครื้น
คนเหล่านี้จึงตามไปพร้อมกับถกเถียงกันไม่หยุด
หลังจากนั้นไม่นาน ทุกคนก็มาถึงสวนด้านหลังที่มีศาลาอยู่หลังหนึ่ง
ครั้นมองดูอย่างละเอียดแล้ว พบว่าในศาลามีโต๊ะกลมตัวใหญ่ตัวหนึ่งอยู่ บนนั้นมีไห
