กล่าวทำให้ทุกคนแปลกใจว่าเขากำลังใช้ทักษะใด เหตุใดจึงทำให้เม็ดยากลายเป็นพลังปราณที่แข็งแกร่งเช่นนี้และยังหลอมไปบนคันธนูได้
ส่วนลู่เฉินกลับยิ้มพลันเอ่ยถามว่า “ยังไม่ออกมาหรือ?”
“เจ้าเล่ห์นัก!” ราชันย์แมลงลมตะคอก แต่ชายหนุ่มยังคงหัวเราะพลางพูดต่อ “เช่นนั้นก็ได้ อีกไม่นาน เจ้าจะได้ลิ้มลองความเจ็บปวด!”
อีกฝ่ายยังคงไม่สนใจ
ส่วนลู่เฉินยังคงซึมซับพลังจากเม็ดยานี้ต่อไป จากนั้นจึงทำให้คันธนูแข็งกร่งมากขึ้น และหลังจากที่พลังศรบนคันธนูนั้นถึงขัดจำกัดแล้ว เขาก็เผยรอยยิ้มประหลาดออกมา จากนั้นพลันเงาศรก็พุ่งออกไป
ฟิ้ว!
เงาศรนี้ได้รวบรวมพลังบนเม็ดยาไว้จำนวนมาก ดังนั้นจึงมีความเร็วและพลังมหาศาล
ราชันย์แมลงลมผู้นี้ไม่สนใจ เขาเพียงหลบซ่อนอยู่บนท้องฟ้า คิดว่าจะสามารถหลับเลี่ยงคันศรนี้ได้ แต่สิ่งที่เขาคาดไม่ถึงก็คือคันศรนี้สามารถไล่ตามมาได้
คันศรนี้ ‘แทง’ ทะลุบางสิ่ง ทุกคนจึงได้เห็นรอยเลือดไหลลงมาจากท้องฟ้า จากนั้นร่างของราชันย์แมลงลมผู้นี้จึงปรากฏขึ้น เขาได้รับบาดเจ็บลอยอยู่กลางอากาศ
เซวียจินและเฮยเย่าเห็นเช่นนั้นจึงรีบนำคนบินขึ้นไปบนท้องฟ้าทันที จากนั้นล้อมราชันย์แมลงลมไว้
ใบหน้าของราชันย์แมลงลมผู้นี้ซีดลงอย่างเห็นได้ชัด เขามองมายังลู่เฉินด้วยสายตาโกรธแค้น จากนั้นจึงชี้ไปยังหัวไหล่ด้านซ้ายของตนที่ได้รับบาดเจ็บพลางกล่าวด้วยน้ำเสียงโกรธแค้น “เจ้าหนุ่ม คันศรนี้ ข้าจะจำไว้!”
เพียงไม่นาน รายชันย์แมลงลมจึงก
