แปดสิบเอ็ดได้ทันที
จากนั้นมวลพลังจำนวนมากได้แตกกระจายออกมาจากภายในร่างของชายหนุ่ม
ทุกคนพลันตกตะลึงขึ้นมา แต่สีหน้าของลู่เฉินดูจริงจังมากขึ้น “ข้าต้องการสถานที่สงบสักที่ในการทำสมาธิ!”
“สุสานราชวงศ์หนานโยว!” องค์จักรพรรดิคิดออกแต่เพียงที่นั่นที่เดียว ลู่เฉินเพียงตอบกลับมาว่า “ได้ เช่นนั้นข้าขอตัวก่อน!”
ความเร็วของเขานั้นราวกับลมพายุ เพียงไม่นานก็หายตัวไปต่อหน้าผู้คน
ทุกคนพลันสับสนขึ้นมา หนานเหยาจึงพูดออกมาด้วยอาการงุนงง “นี่อาจารย์ของข้า?”
องค์จักรพรรดิและคนอื่น ๆ ก็ไม่เข้าใจเช่นกัน ส่วนเฮยเม่ยนั้น เมื่อเห็นเช่นนั้นจึงเดินออกไปจากที่นี่
…
เพียงไม่นาน ลู่เฉินก็เดินเข้าไปยังสุสานราชวงศ์หนานโยว และชายชราเหล่านั้นก็รู้สึกไม่พอใจขึ้นมา “เจ้าหนุ่มผู้นี้ ไม่คิดที่จะทักทายเสียหน่อยหรือ?”
“เขาน่ะ ไม่กลัวแม้แต่เจ็ดมือสังหารแห่งแดนทักษิณา แล้วเจ้าคิดว่ายังจำเป็นต้องทักทายเจ้าอีกอย่างนั้นหรือ?”
“ก็จริง ช่างเป็นเจ้าหนุ่มที่ดูลึกลับเสียจริง”
…
ขณะที่ทุกคนกำลังถกเถียงกันนั้น ลู่เฉินได้เดินเข้ามาภายในสุสานราชวงศ์หนานโยวและหาสถานที่ ‘ค่ายกลที่สงบ’ แล้ว
เขาเปลี่ยนสภาพบริเวณรอบ ๆ นี้เล็กน้อย เมื่อแน่ใจว่าไม่มีผู้ใดสามารถหาตนพบได้ เขาก็สูดหายใจเข้าลึก “เริ่มหลอมรวมขั้นหลอมแก่นแท้!”
ชายหนุ่มหลับตาลง จากนั้นมองไปยังพลังภายในร่างกาย พลังนพชาติหลอมรวมเข้าด้วยกันและเริ่มหมุนวนอย่างบ้าคลั่ง
พลังที่รุนแรงครั้ง
