่าวไปหานักบุญคนนั้นสิ”
“ข่าว?” โหย่วหลงสงสัย แต่ชายหนุ่มยิ้มพลางพูดว่า “เจ้าแค่พูดว่า ในอีกหนึ่งเดือน ข้าจะนำยอดฝีมือจากแดนศักดิ์สิทธิ์เมฆาสงัดมาโจมตีวังเหมันต์สงัด ดูซิว่าวังเหมันต์สงัดจะทำอย่างไร”
โหย่วหลงตกใจ “นายท่าน ท่านกำลังจะโจมตีวังเหมันต์สงัดงั้นหรือ”
“ใช่!”
“นี่มันอันตรายเกินไป” โหย่วหลงพูดอย่างกังวล แต่ลู่เฉินกลับเอ่ยถามว่า “ทำไม? เจ้ากลัวว่าข้าจะฆ่าเจ้าหรือ”
“ย่อมไม่ เป็นเพราะวังเหมันต์สงัดของเรามีค่ายกลมากมาย และสถานที่ก็ใหญ่โตมโหฬาร มีหลายแห่งที่เราไม่กล้าไป ดังนั้นหากท่านมาที่นี่ และเข้าไปในสถานที่เหล่านั้นโดยไม่ได้ตั้งใจ ข้าเกรงว่า…” โหย่วหลงพูดอย่างกระอักกระอ่วน
ชายหนุ่มหัวเราะออกมาทันที “ทำตามที่ข้าบอกเถิด ไม่ต้องห่วงเรื่องอื่น”
โหย่วหลงไม่มีทางเลือกอื่นนอกจากตอบรับแล้วถอยไป
จากนั้นลู่เฉินก็กลับมารู้สึกตัวก่อนจะแสยะยิ้มเหี้ยมเกรียม “ข้าก็อยากดูว่าเจ้าจะซ่อนไปได้อีกนานแค่ไหน!”
…
ในวังเหมันต์สงัด โหย่วหลงไปที่ตำหนักหิมะ ยืนอยู่หน้ารูปปั้นหินพลางพูดด้วยความเคารพว่า “ท่านนักบุญหญิง”
“เกิดอันใดขึ้น?” นักบุญหญิงถามด้วยความสงสัย
“ข้าเพิ่งได้ข่าวมาขอรับ”
“พูด”
“เจ้าเด็กนั่นก่อกวนแดนศักดิ์สิทธิ์เมฆาสงัด และจะนำผู้คนจากแดนศักดิ์สิทธิ์เมฆาสงัดมาโจมตีวังเหมันต์สงัดของเราในหนึ่งเดือน” โหย่วหลงรายงาน
นักบุญหญิงเอ่ยอย่างเย้ยหยันทันที “เขาจะมาโจมตีวังเหมันต์สงัดของเรางั้นหรือ?”
“
